ซุนเมิ่งจู๋ตะลึงงันไปครู่ใหญ่ ก่อนมองฉูซวงอย่างขุ่นเคือง “จะฆ่าก็ฆ่า จะหั่นก็หั่นให้มันจบ ๆ ไป แกล้งกันแบบนี้สนุกนักหรือไง? ฉันนึกว่าคุณมีฝีมืออะไร ที่แท้ก็เก่งแต่ต่อหน้าทำอย่าง ลับหลังทำอีกอย่าง”
ฉูซวงไม่พูดอะไร พนักงานคนหนึ่งกลับเอ่ยตำหนิก่อน “พูดแบบนี้ได้ยังไง!”
ฉูซวงค่อย ๆ เดินเข้ามา ก่อนมองซุนเมิ่งจู๋จากเบื้องบน “คุณมาที่โซนเอทำไม?”
“ก็คุณเป็นคนล่อฉันมาไม่ใช่เหรอ? จะมาแกล้งทำเป็นบริสุทธิ์ทำไม”
“ถ้าคุณซุนไม่อยากคุยกันดี ๆ ก็กลับไปอยู่ในห้องเถอะค่ะ”
ซุนเมิ่งจู๋แค่นเสียง “คุณเชิญเหอฮวนกับคนอื่น ๆ มาแช่น้ำพุร้อน แล้วยังให้พวกเธอปล่อยข่าวมาถึงฉัน พอฉันมาถึงกลับถูกพนักงานปฏิบัติไม่เหมือนคนอื่น คุณก็แค่อยากดูฉันขายหน้าไม่ใช่เหรอ? โตขนาดนี้แล้วยังทำตัวเหมือนเด็กที่รู้จักแต่ลูกไม้พวกนี้”
พอฟังจบ ฉูซวงก็พอจะเข้าใจเรื่องราว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“ใครเรียกคุณมา ก็ไปถามคนนั้นเถอะ ฉันจะบอกให้ชัด ๆ ว่าฉันไม่มีเวลาว่างมานั่งคิดทุกวันว่าจะเล่นงานใคร คนอื่นแกล้งคุณ คุณกลับมาหาเรื่องในถิ่นของฉัน ด่าพนักงานของฉัน รบกวนเวลาพักผ่อนของฉัน แล้วยังจะกล่าวหาฉันอีก ฉันต้องรับผิดชอบเรื่องไร้เหตุผลของคุณด้วยเหรอ? โลกนี้ไม่มีเหตุผลแบบนั้นหรอกนะ คุณซุน คุณเอาแต่คิดว่าทุกอย่างต้องเป็นไปตามใจตัวเองเกินไปแล้ว” ฉูซวงมองเธออย่างเฉยชา น้ำเสียงเนิบช้า “คุณใช้ชีวิตอยู่ในโลกของตัวเองจนคิดว่าตัวเองถูกอยู่ฝ่ายเดียว”
ฉูซวงพูดชัดถ้อยชัดคำ แววตาจริงจังตรงไปตรงมา ท่าทางเปี่ยมเหตุผล
ซุนเมิ่งจู๋พูดไม่ออกไปหลายวินาที สมองสับสนวุ่นวาย ขบคิดถึงความเป็นไปได้ที่สวีซืออินจะหลอกเธอ
“สวีซืออินกับคนอื่นอยู่ข้างในหรือเปล่า?”
ฉูซวงตอบเรียบ ๆ “ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าพวกเธออยู่ที่ไหน? พวกคุณไม่ได้มาด้วยกันเหรอ?”
ซุนเมิ่งจู๋ชะงัก เธอรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองเหมือนตัวตลกไม่มีผิด
เธอแค่นยิ้มประชด “คุณล่อฉันมาที่โรงแรมของคุณ ตกลงต้องการอะไรกันแน่?”
ฉูซวงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนขยับริมฝีปากพูดทีละคำ “คุณป่วยหนักมาก”