เมื่อฉูซวงกลับไปหาเซิ่งถิง ชายหนุ่มก็สวมเสื้อคลุมอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว เขาเอนกายพิงเก้าอี้เอน หลับตาพักผ่อน พอได้ยินเสียงเธอก็ไม่ได้ลืมตาขึ้น
ฉูซวงย่างเท้าเบาลง ค่อย ๆ เข้าไปใกล้เขา แล้วแอบสังเกตสีหน้า
“หลับแล้วเหรอ?”
เซิ่งถิงขานรับในลำคอ
ฉูซวงมองคนที่ไม่ยอมลืมตาแล้วหัวเราะ “ง่วงแล้วหรือเปล่า กลับไปนอนดีไหม?”
ซุนเมิ่งจู๋คนนั้นพยายามเรียกร้องความสนใจจากฉูซวงมาตลอดสองสามวันนี้ แม้แต่ตอนที่พวกเขามาแช่น้ำพุร้อนก็ยังถูกขัดจังหวะ
เซิ่งถิงลืมตาขึ้นถาม “จัดการคนนั้นเรียบร้อยหรือยัง ต้องให้ผมช่วยไหม?”
“เรียบร้อยแล้ว ต่อไปเธอคงไม่มีแรงมาสร้างปัญหาให้ฉันอีก”
เซิ่งถิงเหลือบมองเธอครู่หนึ่ง คิดอยู่เล็กน้อยก่อนเอ่ยขึ้น “ถึงคุณจะมีความคิดเป็นของตัวเองและจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้ แต่ผมก็ยังหวังว่าถ้ามีเรื่องอะไร คุณจะคุยกับผมให้มากกว่านี้ ให้ผมได้ช่วยคุณบ้าง อย่าแก้ปัญหาทุกอย่างด้วยตัวเองเลย”
ฉูซวงยิ้มหวานพลางพยักหน้า “ฉันรู้ค่ะ แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ฉันจัดการได้ จะให้คุณต้องเหนื่อยไปด้วยทำไม ต่อไปยังมีเรื่องที่ต้องพึ่งคุณอีกตั้งเยอะ”
เห็นไหม แค่เขาพูดกับเธออย่างจริงจัง เธอก็ใช้คำพูดสบาย ๆ ไม่กี่ประโยคคลี่คลายสถานการณ์ได้แล้ว
เซิ่งถิงดึงเธอมานั่งข้างเก้าอี้เอน มือใหญ่จงใจโอบรัดเอวคอดของเธอ “จะแช่ต่อไหม หรืออยากกลับห้องไปนอนแล้ว?”
เอวคันยุบยิบเล็กน้อย ฉูซวงแขม่วท้อง “ฉันอยากแช่ต่ออีกสักพัก”
ชายหนุ่มขานรับในลำคอ แล้วกระซิบข้างหูเธอ “ตรงกับใจผมพอดี”