เขาถูกต่อยจนเซถอยหลังไปหลายก้าว กลิ่นคาวเลือดแผ่ซ่านอยู่ในปาก อีกฝ่ายออกแรงเต็มสิบส่วน จนรู้สึกว่าศีรษะยังอื้ออึงไม่หาย
พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นชายในเสื้อโค้ตสีดำ ใบหน้าเคร่งขรึมเย็นชา กู้สุยจำเขาได้ ประธานสมาคมการค้าแห่งนครหลวง
บรรยากาศเย็นเยียบชวนให้คนหวาดหวั่นของเซิ่งถิงทำให้ฉูซวงตกใจไม่แพ้กัน เมื่อครู่อยู่ใกล้ เธอรู้ดีว่าหมัดนั้นลงแรงหนักแค่ไหน
เธอไม่มีเวลาคิดว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แค่คิดถึงภาพที่เธอกับกู้สุยอยู่ด้วยกันเมื่อครู่ และการกระทำที่ทำลายภาพลักษณ์สุขุมเยือกเย็นของเขาในยามปกติ ก็รู้แล้วว่าเขาโกรธมากเพียงใด
เธออ้าปาก แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไร สายตาเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินตามหลังเซิ่งถิงมาอย่างกระชั้นชิด
หญิงคนนั้นเห็นภาพตรงหน้าแล้วรีบยกมือปิดปาก “ทำไมถึงลงไม้ลงมือกันล่ะ?”
น้ำเสียงของเซิ่งถิงเย็นขรึม สายตาจับอยู่ที่กู้สุยตลอดเวลา “เฉาหยู่”
หญิงสาวขานรับ “หืม?”
“พาเธอออกไป”
หญิงสาวที่ชื่อเฉาหยู่ใช้เวลาเพียงวินาทีเดียวก็ตั้งสติได้ ก่อนเดินไปประคองฉูซวงที่ยืนนิ่งงัน
ฉูซวงเห็นแววอันตรายในดวงตาของเซิ่งถิง จึงเข้าใจความหมายของคำพูดเมื่อครู่ เธอส่ายหน้าอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร “อย่า... อย่าต่อยเขาอีกเลย”
เธอจับมือชายหนุ่มไว้ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “เรากลับบ้านกันดีไหม?”
เซิ่งถิงก้มมองเธอ ใช้ปลายนิ้วเช็ดหยาดน้ำตรงหางตา ก่อนขยับริมฝีปากเอ่ยกับเฉาหยู่ทีละคำ “พาเธอไป”
เฉาหยู่เดินเข้ามาจับมือฉูซวง ก่อนจากไปเธอมองเซิ่งถิงอย่างลังเล คล้ายอยากพูดอะไรแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดสักคำ แล้วพาคนที่ไม่อยากไปออกจากระเบียง