ตั้งแต่เธอก้าวเข้ามา สายตาของผู้ชายผู้หญิงในห้องก็จับจ้องอยู่ที่เธอตลอด ฉูซวงใจหายวาบ ลุกขึ้นกล่าวว่า “ขอโทษค่ะ ฉันเข้าห้องผิด”
เพิ่งเดินไปได้สองก้าวก็มีคนขวางทางไว้
ชายที่คาบบุหรี่ยิ้มอย่างไม่ยี่หระ “มาแล้วทั้งที นั่งเล่นด้วยกันก่อนสิคนสวย”
ได้ยินคำเรียกนั้น ฉูซวงก็รู้สึกไม่สบายใจ “ไม่ล่ะค่ะ เพื่อนฉันยังรออยู่”
เธอเดินเลี่ยงเขาเพื่อจะออกไป แต่ชายอีกคนกลับเข้ามาล้อมไว้
“ได้พบกันก็ถือเป็นวาสนาแล้ว ดื่มสักแก้วค่อยไปเถอะ หรือไม่ก็แอดวีแชตกันไว้ดีไหม?”
ท่าทางของพวกเขาดูเหมือนคุณชายเจ้าสำราญที่เอาแต่เที่ยวเล่น กลิ่นบุหรี่บนตัวก็ฉุนจัด ฉูซวงขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเรียบ “ช่วยหลีกทางหน่อยค่ะ เพื่อนฉันกำลังเร่งให้กลับไปหา อีกเดี๋ยวพวกเขาก็จะตามมาแล้ว”
พวกผู้ชายไม่ยอมฟัง “ดีเลย เพื่อนเธอเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ? เรียกมาสนุกด้วยกันสิ”
ฉูซวงไม่อยากเสียเวลาพูดกับพวกเขาอีก จึงผลักคนตรงหน้าแล้ววิ่งไปทางประตู
ชายคนนั้นเหมือนคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว เขาคว้าข้อมือเธอไว้ได้อย่างง่ายดาย ก่อนกระชากเธอกลับมา
“ไสหัวไป!”
ฉูซวงออกแรงทุบกลับไปด้านหลังพร้อมตวาดเสียงเข้ม แต่ชายคนนั้นยังคงฉุดกระชากโดยไม่ยอมผ่อนแรง
“พอได้แล้ว อย่าทำให้สาวน้อยตกใจสิ” เสียงผู้ชายทุ้มต่ำเกียจคร้านดังมาจากมุมห้อง
ฉูซวงเหลือบมองไปตามเสียงแล้วชะงักไปเล็กน้อย
กู้สุย
“จะเชิญเธอมาดี ๆ ไม่เป็นหรือไง ต้องทำให้กลัวขนาดนี้ด้วย?”
ในสายตาของเธอ มือข้างหนึ่งของเขาวางพาดขอบโซฟาอย่างเกียจคร้าน บุหรี่ระหว่างนิ้วแดงวาบ ดวงตาดอกท้อเย็นชาและห่างเหิน
บางทีเพราะความเย็นชาบนตัวเขาเด่นชัดเกินไป จึงไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าเข้าใกล้