คนขับรถเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบ หน้าตาอวบอิ่มดูใจดี ระหว่างทางเขาชวนฉูซวงคุย พลางบ่นว่าเดี๋ยวนี้คนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอลำบากจริง ๆ ต้องทำงานล่วงเวลาจนป่านนี้
ฉูซวงยิ้มบาง ๆ “คุณเองก็ยังทำงานอยู่ไม่ใช่เหรอคะ ทุกคนก็ลำบากกันทั้งนั้น”
คุณลุงถอนหายใจ “นั่นสินะ”
เพลงที่เปิดจากเครื่องเสียงในรถล้วนเป็นเพลงจังหวะสนุก บางครั้งเขาก็ฮัมตามอย่างอารมณ์ดี ฉูซวงนั่งฟังอยู่เบาะหลัง รู้สึกว่าความสุขของเขาช่วยขจัดความเหนื่อยล้าจากการทำงานล่วงเวลา ทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจผ่อนคลายลง
เป็นคุณลุงที่น่าสนใจจริง ๆ
“คุณหนู เส้นทางในแผนที่นำทางเดี๋ยวจะผ่านหน้าบ้านผมพอดี คุณรอผมสักนาทีได้ไหม ผมขอเอาของไปให้คนที่บ้านหน่อยนะครับ ไม่นานหรอก พอเธอออกมารับของแล้วเราก็ไปกันต่อ”
“ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา”
ไม่กี่นาทีต่อมา รถก็มาถึงหน้าบ้าน คุณลุงกดแตรสองสามครั้ง ไม่นานก็มีหญิงสาวรูปร่างอรชรเดินออกมาจากในบ้าน ดูแล้วน่าจะเป็นภรรยาของเขา
เมื่อหญิงสาวเดินมาถึง คุณลุงก็หัวเราะแหะ ๆ ล้วงมือเข้าไปในเสื้อโค้ตขนสัตว์แล้วหยิบชานมแก้วหนึ่งยื่นให้
“ชานมเผือกใส่ลูกบัวที่คุณชอบ เติมนมด้วย ยังร้อนอยู่ ดื่มตอนร้อน ๆ นะ”
เขาอาศัยอุณหภูมิร่างกายของตัวเองช่วยรักษาความอุ่นไว้
หญิงสาวเลิกคิ้วเรียวงาม บ่นอุบว่า “ดึกดื่นป่านนี้ยังซื้อชานมมาอีก ตั้งใจไม่ให้ฉันลดน้ำหนักสำเร็จใช่ไหม”