“ลูกของเราเหรอ?” เสียงของเซิ่งถิงแหบพร่า “คุณยังสาวอยู่ คิดเรื่องนี้ตอนนี้ยังเร็วเกินไป”
บางครั้งเธอก็ยังทำตัวเหมือนเด็กอยู่เลย การเป็นแม่ต้องผ่านความลำบากมากมาย เขากลัวว่าเธอจะรับไม่ไหว
ฉูซวงมองท่าทีที่ปากกับใจไม่ตรงกันของเขา “ยังสาวเหรอ? หรือว่าต้องแก่ก่อนถึงจะมีลูกได้?”
“คุณก็บอกมาสิว่าชอบเด็กหรือเปล่า”
เซิ่งถิงตอบว่า “ถ้าเป็นลูกที่คุณคลอด ผมก็ชอบทั้งนั้น”
หัวใจของฉูซวงเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย เธอยังคงต้านทานคำหวานที่เขาจู่ ๆ ก็พูดออกมาไม่ได้
“ฉันก็ชอบเด็กเหมือนกัน” เธอยื่นมือไปเกี่ยวชายเสื้อของเซิ่งถิงเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม “งั้นเราก็ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติเถอะ”
ชายหนุ่มเงียบไปชั่วขณะ
ฉูซวงเม้มริมฝีปาก “คุณไม่อยากให้เจ้าตัวน้อยนุ่มนิ่มเรียกคุณว่าพ่อเหรอ?”
หัวใจของเซิ่งถิงไหววูบ แววตาร้อนแรงจับจ้องเธอ “ในเมื่อฮูหยินท่านเซิ่งอยากมี ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ร่วมมือด้วย”
กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นพลันแผ่ซ่านเข้าสู่ปอดอีกครั้ง จุมพิตของเขาทั้งแนบแน่นและเร่าร้อน หัวใจฉูซวงเต้นผิดจังหวะ เธอยกมือโอบลำคอเขา ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขานำพา