“เอาแต่เรียน ไม่ก็ขลุกอยู่ห้องสมุด ไม่ก็อยู่ในห้องทดลอง เย็นชาจนดูเหมือนไม่แยแสใคร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้านทานความคลั่งไคล้ของบรรดาแฟนคลับสาว ๆ ไม่ไหว”
ฉูซวงเหลือบมองเซิ่งถิง ก่อนถามอย่างสงสัยว่า “แฟนคลับสาว ๆ เหรอคะ?”
“อืม คนที่ชอบเขามีเยอะมาก บ่อยครั้งก็มีคนไปจับจองที่นั่งในห้องเรียนของชั้นพวกเขา แค่เพื่อจะได้เห็นหน้าเขา”
“แต่พูดไปก็น่าแปลกนะ คนชอบเขาตั้งเยอะ แต่เหมือนไม่ค่อยมีใครสารภาพรักเลย”
เฉาอวี่นิ่งคิดอยู่สองวินาที ก่อนเอ่ยว่า “พอมาคิดดูตอนนี้ ผู้หญิงพวกนั้นคงไม่ได้ชอบเขาเสียทีเดียว น่าจะเป็นความชื่นชมมากกว่า ทุกคนต่างรู้จักวางตัว ไม่มีอะไรเกินจริงเหมือนในละครหรอก ไม่เคยมีใครไปดักเขาแล้วถือช่อดอกไม้สารภาพรักเลย ในชีวิตจริง พอได้พบคนต่างเพศที่โดดเด่นในวัยนั้น ทุกคนก็คงชื่นชมมากกว่า แค่มองอยู่ไกล ๆ สักครั้งก็พอใจแล้ว ต่างก็กลัวว่าจะไปรบกวนชีวิตของอีกฝ่าย”
ฉูซวงพยักหน้าแล้วยิ้มให้เซิ่งถิง “เมื่อก่อนคุณก็เป็นวัยเยาว์ของใครหลายคนเหมือนกันนะคะ”
“ว่าแต่คุณไม่ได้เรียนสายศิลป์เหรอคะ ทำไมถึงไปห้องทดลองบ่อยจัง?”