ฉูซวงออกจากห้องน้ำมาก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงระเบียงทันที
“ยังไม่นอนอีกเหรอคะ?”
เซิ่งถิงหันกลับมา “ฝนตกแล้ว”
กลางฟ้ายามค่ำคืนมีฝนโปรยปรายลงมา ต้นไม้ดอกไม้ด้านล่างชุ่มฉ่ำอยู่ในม่านฝน ราวกับทั่วทั้งโลกเหลือเพียงเสียงฝนเท่านั้น
ฉูซวงเดินเข้าไป มองสายฝนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองชายหนุ่ม
สีหน้าของเขาดูครุ่นคิดลึกซึ้ง สายตาสงบนิ่งจับจ้องความมืดมิด ราวกับกำลังคิดถึงใครบางคน
ฉูซวงมองเขาครู่หนึ่ง ก่อนถามเสียงเบา “คุณกำลังคิดถึงใครอยู่เหรอคะ?”
แววตาของเซิ่งถิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนมองดวงตาใสกระจ่างของเธอ
“กำลังคิดถึงเพื่อนคนหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน”
“คนที่ทำให้คุณคิดถึงได้ขนาดนี้ คงเป็นคนดีมากเลยนะคะ”
มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นน้อย ๆ
เซิ่งถิงเพ่งพินิจใบหน้าตรงหน้าอย่างละเอียด เฉาอวี่พูดถูก เธอกับฉูเว่ยมีหลายอย่างคล้ายกันมาก