ของขวัญทุกชิ้นล้วนถูกใจคนรับ จนอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาเรียนรู้เรื่องพวกนี้ด้วยตัวเอง หรือมีประสบการณ์โชกโชนกันแน่
หลังแกะของขวัญเสร็จ ฉูซวงก็เริ่มเก็บของบนโต๊ะ พออุ้มสิ่งของเตรียมขึ้นชั้นบน หางตาก็เหลือบเห็นกล่องผ้าไหมใบหนึ่งตกอยู่บนพื้นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ พอเปิดดู เธอก็นิ่งอึ้งไปหลายวินาที
เธอทยอยวางของขวัญลงในตู้โชว์ของห้องนอนเล็ก จากนั้นนั่งพักอยู่บนโซฟาครู่หนึ่ง กะว่าใกล้ได้เวลาแล้วจึงค่อยไปเคาะประตูห้องนอนใหญ่
“เข้ามา”
พอเปิดประตู ชายหนุ่มที่นั่งหลังตรงอยู่บริเวณโซฟาก็กำลังเช็ดผม
“มีอะไรหรือเปล่า?”
“นี่ค่ะ” ฉูซวงเดินเข้าไปใกล้ แบมือให้ดูบัตร “คุณลืมไว้ข้างล่าง”
เซิ่งถิงปรายตามองแวบหนึ่ง ก่อนตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “ไม่ได้ทำหาย ให้คุณ”
นี่เป็นบัตรสีดำขอบทองที่มีวงเงินสูงมาก ฉูซวงลังเลเล็กน้อย “ทำไมถึงให้บัตรใบนี้กับฉันคะ?”
“ช่วงเตรียมของขวัญสองสามวันนี้ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า คุณมีค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันอยู่เสมอ ผมงานยุ่ง ดูแลคุณทุกเรื่องไม่ได้ คุณเก็บบัตรนี้ไว้ อยากได้อะไรก็ซื้อเอง”
“ฉันมีเงินนะคะ”
“เก็บเงินของคุณไว้ใช้เอง”
ฉูซวงกำบัตรสีดำไว้ รู้ดีว่าเขาพูดแล้วไม่เปลี่ยนใจ จึงไม่อิดออดปฏิเสธ “ค่ะ”
ร่างกายของชายหนุ่มที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จมีกลิ่นหอมเย็นสงบคล้ายสายลมในทุ่งกว้าง ปกเสื้อชุดนอนผ้าไหมแหวกออกเล็กน้อย เผยผิวใต้กระดูกไหปลาร้าเพียงนิด ทว่ากลับให้ความรู้สึกสุขุมห่างเหิน ไม่ได้โอ้อวดแต่อย่างใด
เขาเดินทางไปทำงานต่างเมืองหลายวัน คงเหนื่อยไม่น้อย อีกทั้งยังอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเขา ฉูซวงเม้มปากน้อย ๆ “เดินทางเหนื่อยมาหลายวันแล้ว ฉันไม่รบกวนคุณดีกว่า รีบนอนพักให้เต็มที่นะคะ”