เซิ่งถิง?
“คุณไม่ได้...” ไปแล้วหรือ?
เซิ่งถิงเหลือบเห็นหัวตุ๊กตาหมีที่กลิ้งไปอยู่ข้าง ๆ จึงก้มลงเก็บขึ้นมายื่นให้เธอ
ฉูซวงเม้มปาก รับมันมา
ชายหนุ่มจึงก้มมองเธอ “รู้จักผมเหรอ?”
ฉูซวงชะงักไปเล็กน้อย
“ในเมื่อรู้จักกัน แล้วเมื่อกี้เห็นผม ทำไมไม่ทักล่ะ?”
“คุณรู้ตั้งแต่แรกแล้ว...”
“รู้สิ”
ตอนดื่มกาแฟอยู่ในร้าน เขาเห็นเซิ่งเหยาแอบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่หน้าร้าน กระซิบอะไรบางอย่างกับตุ๊กตาหมีตัวนั้น ต่อมาทั้งสองก็จูงมือกันหายไป แค่คิดก็รู้แล้วว่าคนคนนั้นคือฉูซวง
ยังคงเหมือนเดิม เห็นเขาทีไรก็หนีทุกที
“ข้อความก็ไม่อ่าน”
ที่แท้เขาส่งข้อความมา ฉูซวงไม่ได้แตะโทรศัพท์ทั้งวัน คงพลาดไป
เซิ่งถิงมองเธอจากที่สูงกว่า ผมของเธอยุ่งเล็กน้อยเพราะชุดมาสคอต ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางขาวกระจ่างใส สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง
เขาไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพียงถามว่า “กินข้าวหรือยัง?”
“เมื่อกี้กินแป้งย่างเย็นกับโอเด้งกับเหยาเหยาแล้วค่ะ”
“ยังอยากเล่นต่อไหม?”
“ไม่แล้วค่ะ”
“ไปเปลี่ยนชุด”
“ค่ะ”
ฉูซวงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้านหลัง ปล่อยให้เซิ่งเหยาเผชิญหน้ากับเซิ่งถิงอยู่ตามลำพัง เธอหัวเราะแห้ง ๆ “อาเล็ก กลับมาก่อนกำหนดทำไมไม่บอกที่บ้านสักคำล่ะคะ น่าจะกลับไปกินข้าวที่บ้านเก่านะ”
“ไว้วันหลังแล้วกัน”
“ได้ค่ะ วันหลังพาอาซวงมาด้วยนะคะ พวกเราจะทำของอร่อยรอ”
“ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”
เซิ่งถิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ปกติเธอพาเขาหลบหน้าฉันแบบนี้หรือ?”
“หืม?” หัวใจเซิ่งเหยากระตุก รีบปฏิเสธทันควัน “เปล่านะคะ หนูไม่ได้ทำอะไรเลย เป็นคุณอาสะใภ้ที่กลัวคุณอยู่แล้ว...”
อากาศเงียบไปสองวินาที เซิ่งเหยารู้สึกว่าสีหน้าของอาเล็กเย็นชาลงเล็กน้อย แต่พอมองดี ๆ ก็เหมือนจะไม่ต่างจากเดิม