ตอนที่ 34 มีอะไรที่ฉันดูไม่ได้หรือ?
ตอนนั้นเซิ่งถิงกำลังราดซอสมะเขือเทศลงบนไข่ดาวสีเหลืองทองในจาน พอเห็นเธอด้วยหางตา ก็วางส้อมกับนมไว้ให้ “ยกออกไปข้างนอกสิ”
“อ้อ”
ไข่ดาวสองฟองนี้ทอดออกมาได้สวยจริง ๆ ฉูซวงชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป
ดูเหมือนนี่จะเป็นอาหารเช้ามื้อแรกที่เซิ่งถิงทำให้เธอ
ฉูซวงนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารพักใหญ่ แต่ก็ยังไม่เห็นเซิ่งถิงออกมา ถึงเพิ่งนึกได้ว่าควรไปช่วยในครัว
“มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?”
เซิ่งถิงหันข้างมาเห็นคนที่โผล่หน้าแอบมองอยู่ตรงประตู จึงชี้ไปยังจานข้างตัว “ยกฮอตด็อกออกไปก่อน กินไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป”
“ได้ค่ะ”
ฉูซวงเดินเข้าไป เห็นโจ๊กที่ยังร้อนอยู่ในหม้อ “ฉันยกโจ๊กออกไปด้วยเลยนะคะ”
“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
ฉูซวงกลับไปที่ห้องอาหารแล้วเริ่มกินอาหารเช้า ไม่นานเซิ่งถิงก็ออกมา เขาใช้ผ้าจับหม้อดินที่ใส่โจ๊กไว้อย่างมั่นคงแล้ววางลงบนโต๊ะ
“ฉันตักให้สักหน่อยนะ”
“ขอบคุณค่ะ” ฉูซวงมองหม้อดินที่มีไอร้อนลอยกรุ่นอย่างสงสัย “โจ๊กอะไรหรือคะ?”
“โจ๊กดอกบัวกับลำไย”
เซิ่งถิงค่อย ๆ ตักให้เธอหนึ่งชาม “เสียดายที่ไม่ใช่ฤดูกาล เลยใช้ได้แค่กลีบดอกไม้แห้ง รอฤดูร้อนปีหน้า ดอกบัวบานแล้วฉันจะทำโจ๊กดอกบัวแท้ ๆ ให้กิน”
ฉูซวงชอบความรู้สึกที่มีคนวางแผนเผื่อเธอไว้ในอนาคตแบบนี้
“ได้ค่ะ”
เธอลองชิมโจ๊ก รสชาติหอมละมุนด้วยกลิ่นดอกบัวและลำไย ความหวานก็พอดี เป็นสไตล์ของเขา
“อร่อยมากเลยค่ะ” ฉูซวงค่อนข้างประหลาดใจ “ไม่คิดเลยว่าคุณจะทำอะไรเป็นตั้งเยอะ”
เซิ่งถิงยังคงนิ่งสงบ “คิดว่าฉันเป็นคนที่ไม่เคยจับงานบ้านงานครัวเลยหรือไง?”