“มีรูปไหม?”
“ไม่มี”
“งั้นฉันว่ายังไงเขาก็หล่อสู้แฟนเก่าของเธอไม่ได้หรอก ผู้ชายแบบกู้สุยน่ะ ทั้งหน้าตาและรูปร่างจัดว่าเป็นระดับสุดยอดในหมู่ผู้ชายเลยนะ” ตอนนั้นพอรู้ว่าฉูซวงกำลังคบใครสักคน หลีปิงปิงก็ตื่นเต้นจนโทรจิกไม่หยุด ถึงขั้นเค้นรูปกู้สุยจากเธอมาได้ พอดูเสร็จก็โล่งอกที่ผักกาดขาวบ้านตัวเองไม่ถูกหมูคาบไปกิน “รสนิยมของอาซวงไม่เคยพลาดเลย อย่างน้อยการได้คบกับผู้ชายสุดยอดแบบนั้นสักพักก็ไม่ถือว่าเสียเวลาวัยหนุ่มสาวเปล่า ๆ”
ฉูซวงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับริมฝีปาก “แต่ถ้าจะคบกันนาน ๆ ก็ต้องดูที่นิสัยภายใน หน้าตาภายนอกมองไปนาน ๆ ก็เบื่อได้”
หลีปิงปิงพยักหน้า “เพราะงั้นเลิกกับเขาไปก็ไม่เห็นน่าเสียดาย”
รถจอดหน้าหอหลิ่งชุ่ย พนักงานต้อนรับพาทั้งสองเดินผ่านระเบียงทางเดิน เข้าไปในห้องส่วนตัวของเรือนไม้ที่ตกแต่งด้วยกลิ่นอายโบราณ การออกแบบและทิวทัศน์ของหอหลิ่งชุ่ยล้วนมีชื่อเสียงโด่งดังในบรรดาร้านอาหารสวนจีนทั่วตี้ตู
เรือนหลังนี้โอบล้อมด้วยภูเขาและสายน้ำ นอกหน้าต่างบานยาวคือสวนสไตล์อันหนาน หลังฉากกั้นลายวิจิตรมีหญิงงามบรรเลงพิณ
ไม่นานนัก หญิงสาวหลายคนในชุดเสื้อกระโปรงแบบราชวงศ์ฮั่นก็เข้ามาเสิร์ฟอาหาร รสชาติของอาหารหลายจานชวนให้ตื่นตะลึง หลีปิงปิงรินชาใส่ถ้วยแล้วจิบอย่างสบายอารมณ์ “ที่นี่ไม่เลวเลยนะ”
ทั้งสองค่อย ๆ พูดคุยพลางกินอาหาร พอใกล้จะอิ่ม หลีปิงปิงก็บอกว่าจะไปห้องน้ำ ทั้งที่รับปากว่าจะกลับมาเร็ว แต่ฉูซวงรออยู่สิบนาทีกว่าแล้วก็ยังไม่เห็นเงา
โทรไปหา อีกฝ่ายกลับรับสายเร็วทีเดียว
“ทำไมยังไม่กลับมาอีก หลงทางหรือไง?”