หลังรับประทานอาหารเย็น ฉูซวงพยายามรั้งเฉาอวี่ให้อยู่ค้างที่บ้านด้วยกันสักคืน เธอช่างกระตือรือร้นเหลือเกิน สุดท้ายเฉาอวี่จึงอยู่ต่อ
คืนนั้น ฉูซวงนอนกับเฉาอวี่ในห้องรับรองแขกที่อยู่ติดกับสวนด้านหลัง ส่วนห้องนอนใหญ่ยกให้เซิ่งถิง
ทั้งสองนอนคุยกันอยู่ด้วยกันตลอดทั้งคืน เฉาอวี่เล่าเรื่องราวตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งการศึกษาและเส้นทางการเป็นแพทย์ให้ฉูซวงฟัง เรื่องเหล่านั้นต่อให้เล่าหลายวันหลายคืนก็คงไม่มีวันหมด
แค่หยิบเรื่องใดเรื่องหนึ่งมาพูดก็ทำให้ฉูซวงฟังเพลินจนลืมตัว และยิ่งได้รู้จักเฉาอวี่อย่างรอบด้านมากขึ้น
แม้ในช่วงพักจากการเรียน เธอก็ไม่เคยอยู่นิ่ง เดินทางไปหลายประเทศ ผ่านเส้นทางมาไกล ได้เห็นโลกกว้าง ระหว่างทางยังเคยช่วยปฐมพยาบาลผู้ป่วยฉุกเฉินอยู่หลายครั้ง
ยิ่งได้ฟังเธอเล่าประสบการณ์เหล่านั้น ฉูซวงก็ยิ่งรู้สึกว่าเฉาอวี่เปล่งประกายไปทั้งตัว
ผู้หญิงที่เข้มแข็งและเป็นอิสระ เปล่งประกายเจิดจ้าในแวดวงของตัวเอง
แต่เธอกลับไม่เอ่ยถึงความยากลำบากระหว่างทางแม้แต่คำเดียว