หลังจากเล่นกับสัตว์ตัวน้อยอยู่ครู่หนึ่ง เฉาอวี่ก็หันไปมองทางห้องครัว แม้จะมองไม่เห็นคนด้านใน แต่เสียงความเคลื่อนไหวที่ดังออกมาเป็นระยะก็ชัดเจนไม่น้อย
“เซิ่งถิงถึงกับลงมือทำอาหารให้เธอเองเลยเหรอ ภาพสามีแสนดีและคุณพ่อแสนอบอุ่นแบบนี้หาได้ยากจริง ๆ ถ้าเพื่อนเก่าได้เห็นเข้า คงตกใจจนหุบปากไม่ลงแน่”
พูดจบ เฉาอวี่ก็หันมามองฉูซวง แววตาจริงใจและอ่อนโยน “เขาจริงใจกับเธอ เธอไม่ได้แต่งงานผิดคนหรอก”
ฉูซวงยิ้มตาม ทว่าระหว่างที่ยิ้ม ดวงตากลับเริ่มร้อนผ่าว
“พี่อยากวาดรูปในห้องวาดภาพหรือไปสวนดีคะ?”
“ไปสวนเถอะ วิวสวยดี”
ทั้งสองอยู่ในสวนตลอดบ่าย เฉาอวี่จัดท่าทางให้เรียบร้อยแล้วนั่งนิ่ง ๆ เป็นแบบให้ฉูซวงวาด
ฉูซวงค่อย ๆ วาดลงไปทีละเส้น ภาพหญิงงามที่แย้มยิ้มและขมวดคิ้วค่อย ๆ ปรากฏบนกระดาษ ยิ่งวาด เธอก็ยิ่งทึ่งในความงามของเฉาอวี่