เหล่าบุรุษพูดคุยกัน ฉูซวงนั่งอยู่ข้างเซิ่งถิง ยามเขาเอ่ยปาก น้ำเสียงทุ้มละมุนที่ก้องอยู่ในลำคอก็ชัดเจนในหูเธอ ปลายแขนเสื้อสูทของชายหนุ่มปักลายเส้นสีทองอ่อนช้อย กระดุมแขนเสื้อเคลือบอีนาเมลดูเรียบขรึมและสูงค่า
ในสายตาเธอ เซิ่งถิงยกถ้วยหยกขึ้นจิบอีกคำ คิ้วเข้มขมวดลงเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับไหว ฉูซวงกลับรู้สึกว่ากลิ่นสุราหอมเข้มขึ้นกว่าเดิม
เซิ่งถิงรู้มานานแล้วว่ามีสายตาคู่หนึ่งทอดมองมาแผ่วเบา เขาจึงหันกลับไปสบดวงตากระจ่างของฉูซวง «อยากดื่มหรือ?»
«รสชาติเป็นยังไงคะ?»
«ก็รสสุรา»
ฉูซวงเผยอริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเห็นชายหนุ่มหยิบถ้วยของเธอไป เอียงไหลงนิดหนึ่งให้สุราไหลลงมาเล็กน้อย
«แค่นี้พอแล้ว กลิ่นหอมก็จริง แต่ฤทธิ์แรง อย่าดื่มเยอะ»
ฉูซวงยิ้มบาง «ค่ะ»
เธอลองจิบเพียงนิด รสชาตินี้หอมกว่าสุราข้าวของพวกเธอมาก นี่เป็นครั้งแรกที่ฉูซวงได้ลิ้มรสสุราจีนที่หอมละมุนถึงเพียงนี้
«หอมจังค่ะ สุราอะไรเหรอ?»
เจิ้งเจ๋อตอบว่า «สุราชนิดนี้ชื่อเหล่านงเซี่ยว»
ฉูซวงชะงักไปเล็กน้อย «บทเพลงครวญแว่ว ณ หัวชิง นางระบำผ้าแพรเมามาย สนมเอกยกจอกสุราเหล่านงเซี่ยว»
จ้าวจิ้นโจวหัวเราะเบา ๆ «พี่สะใภ้รู้เรื่องดีไม่น้อย สุราเหล่านงเซี่ยวนี้เป็นสุราที่ถังเสวียนจงกับหยางกุ้ยเฟยดื่มด้วยกันที่สระหัวชิงในสมัยนั้น เป็นสุราชั้นเลิศที่ถวายเข้าวัง เล่ากันว่าหมักจากน้ำค้างหวานกับน้ำฉื่อสุ่ย สีใสสะอาด กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้อง»
«สมกับเป็นสุราหยกแห่งวังหลวงจริง ๆ» ฉูซวงดื่มส่วนที่เหลือในถ้วยจนหมด «พวกคุณเจอสถานที่ดี ๆ แบบนี้ได้ยังไงคะ?»