วางเธอลงบนเตียงแล้ว เซิ่งถิงสบตาเธอ ดวงตาดำลึกล้ำ “มองฉันให้ดี ๆ ว่าฉันเป็นใคร”
สายตาของฉูซวงพร่าเลือนไปเล็กน้อย เธอมองเขาเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับริมฝีปาก “...ใครจะสนว่าคุณเป็นใคร”
เซิ่งถิงยิ้มบาง ๆ แล้วลุกขึ้น “อยู่ตรงนี้ดี ๆ ฉันจะไปหายาให้”
เขาลงไปหยิบยาแก้เมาค้างที่ชั้นล่าง พอกลับมา ห้องนอนเล็กก็ว่างเปล่า เซิ่งถิงขมวดคิ้วนิด ๆ ด้วยสภาพของเธอตอนนี้ เดินไปไหนก็คงชนโน่นชนนี่ ขณะที่กำลังจะออกไปตาม จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงน้ำดังมาจากห้องน้ำ
เขานั่งรอเธออยู่บนโซฟา ราว 20 นาทีต่อมา ประตูห้องน้ำถึงถูกเปิดออก
ในห้องนอนเล็กเปิดไว้เพียงไฟสลัว ๆ ฉูซวงสวมชุดนอนสายเดี่ยวสีแดงไวน์ คอระหงและแนวไหปลาร้าชัดเจน เธอไม่เห็นคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟา จึงดึงผ้าห่มขึ้นเตรียมจะนอนตามลำพัง
เซิ่งถิงเดินเข้าไปหา “ลุกขึ้นมากินยาสักหน่อย”
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ฉูซวงสะดุ้ง เธอลืมตาคู่ฉ่ำวาว เห็นเพียงเงาร่างหนึ่งข้างเตียง
ระยะที่ใกล้กันเช่นนี้ทำให้เซิ่งถิงเห็นขนตาที่สั่นไหวและแววตาเลื่อนลอยของเธอชัดเจน ใบหน้าที่มึนเมายิ่งดูอ่อนหวานเย้ายวนกว่าปกติอยู่หลายส่วน
ฉูซวงยันข้อศอกไว้ด้านหลังแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น ท่านี้ทำให้ชายหนุ่มมองเห็นภาพงดงามบางอย่างได้โดยไม่ต้องปรายตามอง ไหล่เนียนผ่อง และทรวงอกอวบอิ่ม เซิ่งถิงไม่แม้แต่จะเหลือบมอง เขายื่นมือป้อนยาให้ถึงริมฝีปากเธอ
ฉูซวงเห็นเช่นนั้นก็ให้ความร่วมมืออย่างดี เธอขยับเข้าไปหา ริมฝีปากแดงเผยอเล็กน้อย ก่อนกลืนยาจากปลายนิ้วเขาไป
สัมผัสนุ่มละมุนอย่างที่สุดทำให้ปลายนิ้วชาวาบเป็นวงกว้าง ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย จ้องริมฝีปากอ่อนนุ่มของเธอ ก่อนบีบคางแล้วยกขึ้นเบา ๆ