เวลาสามวันผ่านไปในพริบตา
ตลอดสามวันนี้ หลี่เฮ่าใช้ชีวิตอย่างสุขสบายยิ่งนัก กินอิ่มแล้วก็นอน พอนอนเต็มอิ่มก็กินต่อ
ไม่ต้องทนหิวอีกแล้ว
เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลา หลี่เฮ่าก็มาถึงร้านตีเหล็ก
ครั้นเห็นหลี่เฮ่า เถ้าแก่ร้านตีเหล็กก็รีบออกมาต้อนรับพร้อมรอยยิ้ม «ท่านลูกค้า พัดเหล็กของท่านตีเสร็จแล้ว...»
«โอ้?»
ดวงตาหลี่เฮ่าเป็นประกาย เขาเอ่ยอย่างยินดี «รีบนำมาให้ข้า!»
เถ้าแก่ร้านตีเหล็กกลับหัวเราะแห้ง ๆ แล้วกล่าวว่า «ท่านลูกค้า ข้าเติมเหล็กแม่ลงไปในพัดเหล็กของท่าน พัดเล่มนั้นหนักถึง 480 ชั่ง พวกเรายกไม่ไหว คงต้องรบกวนท่านลงแรงด้วยตนเองแล้ว...»
«ไป!»
หลี่เฮ่ายิ้มพลางเดินตามเถ้าแก่ร้านตีเหล็กไปยังลานด้านหลัง
เพียงแวบแรก เขาก็เห็นพัดเหล็กขนาดมหึมาเล่มหนึ่ง
พัดเหล็กเล่มนั้นตีขึ้นตามรูปแบบพัดขนนก บนตัวพัดยังสลักลวดลายมากมาย ดูประณีตงดงามยิ่ง
หลี่เฮ่าก้าวเข้าไป ใช้มือข้างเดียวหยิบพัดเหล็กขึ้นมา แล้วออกแรงเล็กน้อย
«ฟู่...»
สายลมกรรโชกพัดผ่านใบหน้า เถ้าแก่ที่อยู่ข้าง ๆ ถูกลมพัดจนเซถลา แทบยืนไม่อยู่
«ท่านหลี่ช่างมีพละกำลังยิ่งนัก...»
เถ้าแก่ร้านตีเหล็กอดเอ่ยชมไม่ได้
สีหน้าหลี่เฮ่ามืดครึ้มลง เขากล่าวว่า «ข้าเป็นที่ปรึกษาในกองทัพ ที่ปรึกษาควรเรียกว่าท่านอาจารย์ เข้าใจหรือไม่?»
«ขอรับ ๆ ท่านอาจารย์หลี่...»
เถ้าแก่ร้านตีเหล็กรีบประสานมือกล่าว
«ไปล่ะ!»
หลี่เฮ่าถือพัดเหล็กเดินไปพลางโบกพัดไปพลาง
สายลมกรรโชกพัดออกจากตัวเขา ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทุกแห่งที่ผ่าน
ผู้คนต่างเหลียวมองด้วยความตะลึง
«ก๊อง ๆ ๆ...»
ในยามนั้นเอง เสียงเคาะสัญญาณเรียกประชุมก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
เมื่อได้ยินเสียงนั้น หลี่เฮ่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยินดีขึ้นมา «องค์หญิงเรียกพวกเราไปหารือ...»
กล่าวจบ หลี่เฮ่าก็เร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังท้องพระโรง
แน่นอนว่า ระหว่างทางผู้คนเห็นหลี่เฮ่า «เดินไปพลางพัดลมไปพลาง» ต่างก็เหลียวมองกันเป็นแถว
อืม... ในสายตาหลี่เฮ่า แววตาของคนเหล่านั้นคงเป็นความเคารพที่มีต่อที่ปรึกษา อย่างไรเสียใช่ว่าทุกคนจะเป็นที่ปรึกษาได้
แม้ในหัวของหลี่เฮ่าจะไม่มีแผนการมากมาย ทว่าเขามี «ระบบที่ปรึกษาผู้ยิ่งใหญ่» อยู่ เขาจึงคิดว่าตนไร้ปัญหา และเชื่อว่าตนต้องเป็นที่ปรึกษาที่ได้มาตรฐานคนหนึ่งแน่
«ฟู่ ๆ...»
เมื่อหลี่เฮ่ามาถึง ในท้องพระโรงก็มีผู้คนอยู่มากมายแล้ว
จู่ ๆ เสียงลมหวีดหวิว ฝุ่นควันฟุ้งตลบ
ร่างอสูรร้ายสูงใหญ่ดุจหอเหล็กเดินฝ่าฝุ่นเข้ามา ผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น นอกจากหลี่เฮ่า
เงียบกริบ!
ท้องพระโรงที่เดิมทีส่งเสียงอื้ออึง พลันเงียบสนิทเมื่อเห็นหลี่เฮ่า
พวกเขาเคยเห็นหลี่เฮ่าสวมชุดบัณฑิตมาแล้ว ทว่าพัดเหล็กในมือเขานั่นมันอะไรกัน?
พัดเหล็กเล่มนั้นใหญ่โตถึงเพียงนั้น!
ที่สำคัญ ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรือไม่ใหญ่ แต่พัดที่ไหนเขาทำจากเหล็กกัน?
นี่มันแต่งกายแบบใดกัน!
ชั่วขณะนั้น ผู้คนต่างมีเส้นดำสามเส้นขีดลงมาบนหน้าผากพร้อมกัน
«อืม สมแล้วที่ที่ปรึกษาเป็นผู้ได้รับความเคารพ...»
หลี่เฮ่าลอบคิด ก่อนเดินไปยังเก้าอี้ของตนแล้วหย่อนก้นนั่งลง
หางตาองค์หญิงใหญ่กระตุกอย่างแรง นางมองหลี่เฮ่าแล้วหัวเราะแห้ง ๆ «ท่าน...อาจารย์หลี่ พัดของท่าน...»
«อ้อ ข้ารู้สึกว่าพัดขนนกเบาเกินไป จนแทบไม่รู้สึกถึงน้ำหนัก ข้าจึงไปตีพัดเหล็กขึ้นมาเล่มหนึ่ง ใช้แล้วถนัดมือยิ่งนัก...»
ขณะกล่าว หลี่เฮ่าก็โบกพัดเหล็กของตนอย่างแรงจนเกิดเสียงฟู่ ๆ
«ฟู่ ๆ...»
ชั่วพริบตาเดียว ลมก็พัดกระหน่ำไปทั่วท้องพระโรง จนที่ปรึกษาหลายคนซึ่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับเอนกาย
องค์หญิงใหญ่ได้ฟังคำอธิบายของหลี่เฮ่าแล้วอ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าควรกล่าวอะไรดี
ผ่านไปเนิ่นนาน องค์หญิงใหญ่จึงเอ่ยว่า «ท่านอาจารย์หลี่ชอบก็ดีแล้ว!»
นางตั้งสติแล้วหันไปมองทุกคน «ทุกท่าน หน่วยสอดแนวด้านหน้ารายงานว่า กองทัพแคว้นฉีบุกโจมตีครั้งใหญ่ ข้าเรียกทุกท่านมาหารือแผนรับมือข้าศึก!»
สีหน้าของทุกคนล้วนเคร่งขรึม
จากนั้นพวกเขาก็มายืนล้อมแผนที่
«องค์หญิง กองทัพแคว้นฉีบุกมาอย่างดุดัน มีกำลังพลถึงหนึ่งแสนนาย ขณะที่ในเมืองของเรามีทหารเพียงสามหมื่นกว่านาย มิอาจปะทะซึ่งหน้าได้ มีแต่ต้องตั้งรับ!»
ที่ปรึกษาคนหนึ่งเสนอแผน
«ไม่ได้ หากตั้งรับ กองทัพฉีต้องตัดเส้นทางลำเลียงเสบียงของเรา ถึงยามนั้นกองทัพเราคงถูกล้อมจนอดตาย...»
ที่ปรึกษาอีกคนรีบกล่าว
«ต้องหาวิธีเอาชนะข้าศึกด้วยการชิงลงมือก่อน...»
องค์หญิงใหญ่ขมวดคิ้วเรียวงาม เอ่ยขึ้น
องค์หญิงใหญ่กับที่ปรึกษาหลายคนต่างออกความเห็นคนละคำ หารือแผนรับมือศัตรู
ส่วนหลี่เฮ่าฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างมึนงง ราวกับพระโพธิสัตว์ดินปั้นข้ามแม่น้ำ ไม่รู้เรื่องอันใดเลย
เวลานี้หลี่เฮ่ากำลังต่อสู้กับตนเอง หรือจะพูดให้ถูกก็คือกำลังเรียกระบบ
«ระบบ รีบโผล่มาสิ ถึงเวลาที่แกต้องแสดงฝีมือแล้วไม่ใช่หรือ แกไม่ใช่ระบบที่ปรึกษาผู้ยิ่งใหญ่หรือไง รีบคิดแผนสะเทือนฟ้าสะเทือนดินให้ฉันสักแผน จะได้ทำให้พวกที่ดูถูกฉันอ้าปากค้างไปเลย...»
หลี่เฮ่าตะโกนก้องในใจด้วยสีหน้าตื่นเต้น
«ติ๊ง...»
«โฮสต์สามารถเสนอแผนได้ หากแผนสำเร็จ จะได้รับรางวัลจากระบบ!»
แต่ระบบกลับเล่นงานเขาเสียเอง
เมื่อได้ยินเสียงกลไกใสกังวานในสมอง หลี่เฮ่าก็แข็งค้างอยู่กับที่ มุมปากกระตุกอย่างแรง เขาร้อนใจขึ้นมาทันที จึงร้องลั่นในใจ «ไม่ใช่สิ ไอ้ระบบเฮงซวย เกิดอะไรขึ้น? แกจะให้ฉันเสนอแผนหรือ? ฉัน...ฉันจะไปรู้กลศึกอะไร!»
ระบบไม่ส่งเสียงตอบ
หลี่เฮ่าฟังแล้วมุมปากกระตุกอย่างแรง ในใจเต็มไปด้วยความจนใจ เขาเบ้ปากกล่าว «ไอ้ระบบเฮงซวย แกเล่นฉันอยู่หรือไง แกเป็นระบบที่ปรึกษาผู้ยิ่งใหญ่บ้าบออะไรกัน เอาแต่เพิ่มพละกำลังให้ฉัน แล้วทำไมไม่เพิ่มสติปัญญาให้ฉันบ้างล่ะ...»
ระบบยังคงเงียบงัน
หลี่เฮ่าหมดคำจะกล่าวโดยสิ้นเชิง
«ช่างเถอะ ฉันจะเสนอแผนสักแผนก็แล้วกัน บางทีถ้าแผนฉันสำเร็จ ระบบอาจเพิ่มสติปัญญาให้ฉันบ้างก็ได้...»
ท้ายที่สุด หลี่เฮ่าก็ทำได้เพียงปลอบใจตนเอง
«ฟึ่บ ๆ ๆ...»
ในเวลานั้นเอง หลี่เฮ่ารู้สึกว่ามีคนกำลังมองเขา
«องค์หญิง มีเรื่องอันใดหรือ?»
หลี่เฮ่าถามอย่างฉงน
องค์หญิงใหญ่มองหลี่เฮ่าด้วยรอยยิ้มขื่น «ท่านอาจารย์หลี่ เอ่อ...พัดของท่านหยุดโบกสักครู่ได้หรือไม่...»
ที่แท้หลี่เฮ่ากำลังต่อสู้กับระบบในใจ อารมณ์ตื่นเต้นจนเผลอโบกพัดเหล็กอย่างแรง เป็นเหตุให้ลมพัดกระหน่ำไปทั่วห้อง
ไม่เพียงแผนที่ถูกพัดปลิว แม้แต่ที่ปรึกษาหลายคนก็แทบนั่งไม่ติดเพราะแรงลมจากพัดของเขา
«อ้อ เรื่องนั้นต้องขออภัยด้วย ต้องขออภัย...»
หลี่เฮ่าหัวเราะแห้ง ๆ
กล่าวจบ เขาก็วางพัดเหล็กลงบนโต๊ะ
«กร๊อบ...»
ผลคือโต๊ะทนรับน้ำหนักพัดเหล็กของเขาไม่ไหว แตกกระจายเป็นชิ้น ๆ
«...»
เส้นดำสามเส้นพลันขีดลงมาบนหน้าผากของทุกคนอีกครั้ง
หลี่เฮ่ารีบยกพัดเหล็กขึ้นมา หัวเราะแห้ง ๆ พลางกล่าว «ขออภัยด้วย ขออภัย...»
องค์หญิงใหญ่มีสีหน้าจนใจ นางกวักมือเรียก
ทหารคนหนึ่งจึงก้าวเข้ามา ขนโต๊ะที่แตกออกไป
ท่านอาจารย์ฮันกลอกตาเบา ๆ พลางโบกพัดขนนกอย่างแช่มช้า แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม «พวกเราทุกคนออกความเห็นกันแล้ว เหลือเพียงท่านอาจารย์หลี่ยังไม่ได้กล่าว ไม่ทราบว่าท่านอาจารย์หลี่มีแผนอันใดอันแยบคายเพื่อขับไล่กองทัพฉีหรือ?»