ลูคัสเคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่ง เพียงชั่วพริบตาก็มาถึงข้างพุ่มไม้
กลิ่นฟีโรโมนในอากาศเข้มข้นกว่าก่อนหน้านี้นับร้อยเท่า กลิ่นหอมหวนเย้ายวนจนเขาแทบเสียสติ หอม...หอมชะมัด!
ก่อนหน้านี้ใช่ว่าเขาไม่เคยได้กลิ่นฟีโรโมนของตัวเมีย แต่กลิ่นที่ได้สูดดมในครั้งนี้ไม่อาจเทียบกับกลิ่นใดได้เลย!
เพียงฟีโรโมนอย่างเดียวก็ทำให้เขาคลุ้มคลั่งได้ เรื่องเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ตัวเมียที่ปล่อยฟีโรโมนเช่นนี้ออกมาได้ ย่อมไม่ใช่ตัวเมียธรรมดา หากได้เป็นสามีสัตว์หรือผู้ติดตามของนาง ต่อให้หน้าตาอัปลักษณ์เพียงใด เขาก็ยินดีเต็มใจ
แต่ตัวเมียเช่นนี้จะขาดสามีสัตว์หรือผู้ติดตามได้อย่างไร คนพเนจรที่เอาชีวิตเข้าแลกอย่างเขาจะมีคุณสมบัติพอหรือ?
ซูหลิงซียังไม่รู้เลยว่า เพียงกลิ่นกายของนางก็ทำให้มนุษย์สัตว์ฝั่งตรงข้ามลุ่มหลงจนหัวปั่น แทบไม่รู้ทิศเหนือใต้แล้ว
ยามนี้นางเพียงอยากลดการมีตัวตนของตนให้มากที่สุด
น่าเสียดายที่นางถูกเปิดเผยตัวแล้ว
หัวหน้ากลุ่มมนุษย์สัตว์เพศผู้เองก็ได้กลิ่นหอมประหลาดที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
เป็นกลิ่นฟีโรโมนของตัวเมียจริง ๆ ด้วย!
ตัวเมียตัวน้อยที่หอมหวานเย้ายวนถึงเพียงนี้เป็นเช่นไรกัน ถึงได้ปล่อยฟีโรโมนชวนให้ผู้คนเคลิบเคลิ้มออกมาได้
กลิ่นนี้จะบรรยายอย่างไรดี?
กลิ่นแรกเป็นน้ำผึ้งดอกท้อฉ่ำหวาน กลิ่นกลางเป็นนมอุ่นเข้มข้นคลอเคล้ากับกุหลาบแห่งแดนหิมะ ส่วนกลิ่นท้ายเป็นความหอมสดชื่นของพืชวิญญาณบรรพกาล!
ไม่รู้ว่าเป็นเพียงภาพลวงตาหรือไม่ เพียงไม่กี่ลมหายใจ เขากลับรู้สึกว่าค่ามลพิษของตนลดลง!
เมื่อนึกถึงคำพูดของลูคัสที่ว่าตัวเมียน้อยผู้นี้อาจเป็นผู้ชำระล้าง หัวใจของเขาก็อดเกิดความคาดหวังขึ้นมาไม่ได้
ดวงตาทั้งสองจับจ้องพุ่มไม้หนาทึบ ประกายวาววับจนแทบแสบตาสะท้อนออกมา
แม้ไม่รู้ว่านางมาปรากฏตัวบนดาวรกร้างดวงนี้ได้อย่างไร แต่เมื่อโอกาสอันหาได้ยากยิ่งตกมาถึงมือพวกเขาแล้ว ก็ไม่มีทางปล่อยให้หลุดลอยไปเด็ดขาด
คิดได้ดังนั้น เขาก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว จ้องพุ่มไม้ตรงหน้าแล้วขยับริมฝีปาก
“ตัวเมียน้อย พวกเรารู้ว่าเจ้าอยู่แถวนี้ วางใจเถิด พวกเราจะไม่ทำร้ายเจ้า หากมีปัญหาอะไรก็บอกมาได้เลย พวกเราจะช่วยเจ้าเอง”
เขาพยายามแผ่ไมตรีออกมาให้มากที่สุด หวังใช้ท่าทีอ่อนโยนทำให้อีกฝ่ายคลายความระแวง
ซูหลิงซีได้ยินแล้วก็ไม่ขยับเขยื้อน ใครจะรู้ว่านี่เป็นแผนล่อให้นางเผยตัวหรือไม่
ตัวเมียน้อย? นี่มันคำเรียกประหลาดอะไรกัน?
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สามวินาที...
เวลาผ่านไปถึงหนึ่งนาทีเต็ม ภายในพุ่มไม้ก็ยังไม่มีเสียงเคลื่อนไหวใด ๆ
หัวหน้ากลุ่มมนุษย์สัตว์เพศผู้มีแววขบขันอยู่ในดวงตา ดูท่าจะเป็นตัวเมียน้อยที่ระแวดระวังไม่น้อย
“อย่ากลัวไปเลย พวกเราไม่ใช่คนร้าย ข้าชื่อเซี่ยซือลี่ เป็นทหารรับจ้างคนหนึ่งของกองทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่า”
เขาค่อย ๆ เปิดเผยข้อมูลของตนอย่างระมัดระวังอีกครั้ง
กองทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่า?
ทันทีที่ได้ยินคำเหล่านี้ สมองของซูหลิงซีก็พลันปั่นป่วน ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามาราวกับคลื่นทะเล ทำให้นางเจ็บจนเบ้หน้า
หลังรับความทรงจำที่แตกกระจัดกระจายของเจ้าของร่างเดิมแล้ว นางจึงเข้าใจว่าเหตุใดร่างนี้จึงตอบสนองรุนแรงต่อคำเหล่านี้
ที่แท้ซู่จิ้นเทียน พี่ชายของเจ้าของร่างเดิม ก็เป็นทหารรับจ้างคนหนึ่งของกองทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่า
น่าเสียดายที่พวกเขาขาดการติดต่อกันไปแล้ว
ส่วนตัวตนของนางก็คือทหารของจักรวรรดิที่กำลังศึกษาอยู่ในวิทยาลัย!
ไม่นานมานี้นางปลอมตัวเป็นชายแล้วแฝงเข้าไปในวิทยาลัยทหาร ส่วนสาเหตุที่มาปรากฏตัวที่นี่ก็เพราะยาที่ใช้ปลอมเป็นเพศผู้กำลังจะหมดฤทธิ์ในวันนี้ นางจึงจำต้องเสี่ยงไปซื้อยาที่ตลาดมืด
แต่เคราะห์ร้ายระหว่างทางผ่านป่าแห่งนี้ นางดันเหยียบหางงูจงอางเข้าโดยไม่ตั้งใจ จากนั้นก็เกิดฉากงูไล่ นางหนี
สุดท้ายนางวิ่งเตลิดจนชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ แล้วหลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก
เจ้าของร่างเดิมตายไป ส่วนนางก็ข้ามภพมา “ฟื้นคืนชีพ” ได้อย่างราบรื่น
ส่วนเหตุใดเจ้าของร่างเดิมจึงต้องปลอมเป็นชายเพื่อเข้าเรียนในวิทยาลัยทหาร ในความทรงจำไม่ได้บอกไว้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสมองได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ความทรงจำจึงไม่สมบูรณ์
นางรู้เพียงว่าโลกใบนี้มีเทคโนโลยีก้าวหน้ามาก ส่วนผู้คนดั้งเดิมของที่นี่ก็ชวนตะลึงอย่างยิ่ง เพราะพวกเขาแปลงร่างได้!
ไม่ใช่มนุษย์...แต่เป็นมนุษย์สัตว์!
อืม สรุปว่าพิลึกอยู่ไม่น้อย
เมื่อนำมาผนวกกับนิยายมากมายที่เคยอ่านในชาติก่อน นางก็ได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็ว
นางข้ามมายังโลกมนุษย์สัตว์ระหว่างดวงดาว!
แม้จะเหลือเชื่อและไร้เหตุผล แต่ความจริงก็เป็นเช่นนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากเจ้าของร่างเดิมหรือไม่ นางจึงยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็ว
แต่สิ่งที่นางไม่เข้าใจก็คือ จากความทรงจำที่ปะติดปะต่อกันในสมอง สถานะของเพศหญิง—ไม่สิ พูดให้ถูกควรเรียกว่าเพศเมีย—ในโลกนี้สูงส่งอย่างยิ่ง อีกทั้งเจ้าของร่างเดิมยังดูเหมือนจะปลุกพลังชำระล้างบางอย่างขึ้นมาได้ ซึ่งเป็นพลังหายากยิ่งในโลกนี้ นางมีสมบัติล้ำค่าอยู่ในมือ เหตุใดจึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้?
เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำที่นางยังไม่รู้อยู่แน่!
แต่ตอนนี้นางไม่มีเวลาคิดหาสาเหตุ ชายมนุษย์สัตว์เพศผู้ที่ชื่อเซี่ยซือลี่เห็นนางเงียบไปนาน จึงตัดสินใจเข้าไปตามหาในพุ่มไม้
เสียงสวบสาบดังขึ้น นางได้สติแล้วรีบห้ามทันที “อย่าเข้ามา!”
เสียงหญิงสาวเย็นใสกังวานราวกับเสียงสวรรค์ ดังก้องชัดเจนไปถึงหูของทุกคน
ทุกคนชะงักงันพร้อมกัน ถูกความยินดีอันใหญ่หลวงถาโถมเข้าใส่จนมึนงง
เซี่ยซือลี่ถึงกับหยุดการเคลื่อนไหวที่กำลังจะสำรวจเข้าไปข้างหน้า
นี่คือเสียงของตัวเมียน้อยหรือ? ไพเราะเหลือเกิน!
แม้จะมีเพียงสามคำสั้น ๆ แต่ก็เพียงพอจะทำให้หัวใจเขาสั่นสะท้าน
“พวกเจ้าเป็นคนของกองทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่า เช่นนั้นรู้จักซู่จิ้นเทียนหรือไม่?”
ตัวเมียน้อยเป็นฝ่ายพูดกับพวกเขาก่อนแล้วหรือ? ช่างเป็นความสุขเหลือเกิน!
ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวของทุกคนพร้อมกัน
จะมีใครเพียงเปล่งเสียงก็ทำให้หัวใจพวกเขาเต้นแรงได้ถึงเพียงนี้กัน?
ขณะที่คนอื่น ๆ อีกหลายคนยังจมอยู่ในห้วงความฝันสีชมพู เซี่ยซือลี่ก็ตั้งสติได้ก่อน เมื่อฟังคำถามของซูหลิงซีชัดเจนแล้ว เขาก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง
ซู่จิ้นเทียน เขาย่อมรู้จักอยู่แล้ว อีกฝ่ายเป็นหัวหน้าหน่วยย่อยคนหนึ่งของกองทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าพวกเขา ก่อนหน้านี้ยังเคยออกไปทำภารกิจด้วยกัน ตัวเมียน้อยรู้จักเขาด้วยหรือ?
ไม่รู้ว่ามีความสัมพันธ์เช่นไร หรือว่าเขาจะเป็นสามีสัตว์ของนาง?
พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ใจเขาก็พลันเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา จึงถามกลับทันทีว่า “เจ้ากับเขาเป็นอะไรกัน?”
ซูหลิงซีไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติในน้ำเสียงของเขา เพียงรู้ว่าคำพูดนี้ก็ยืนยันได้แล้วว่าพวกเขารู้จักกันจริง
“เขาเป็นพี่ชายของสหายข้า พวกเขาขาดการติดต่อกันชั่วคราวด้วยเหตุผลบางอย่าง หากพวกเจ้ารู้จักเขา พอจะรู้หรือไม่ว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง?”
นางไม่ได้บอกความสัมพันธ์ของพวกเขาไปตรง ๆ แต่เลือกอ้อมค้อม หากตามหาพี่ชายของเจ้าของร่างเดิมผ่านคนเหล่านี้ได้ อย่างน้อยนางก็จะมีหลักประกันอยู่บ้างในโลกแปลกหน้าแห่งนี้
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซี่ยซือลี่ก็ครุ่นคิดในใจ สหายแบบไหนกันที่ทำให้นางเอ่ยถามขึ้นมาในเวลานี้ หรือจะเป็นพี่ชายของนางเอง?
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา เขาก็กดมันลงไป
แม้เขากับซู่จิ้นเทียนจะไม่ได้อยู่หน่วยเดียวกัน แต่ก็มักพบปะกันอยู่บ่อยครั้ง ทว่าไม่เคยได้ยินอีกฝ่ายพูดถึงน้องสาวเลยสักครั้ง
สมัยนี้บ้านไหนมีพี่น้องหญิงแล้วยังอดใจไม่โอ้อวดได้กัน?
หากเขามีน้องสาวเช่นนี้จริง ต่อให้นางเป็นเพียงตัวเมียธรรมดาที่สุด ก็ย่อมได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากจักรวรรดิ ใช้ชีวิตสุขสบายไปตลอดทั้งชาติ จะต้องมาเข้ากองทหารรับจ้างใช้ชีวิตเสี่ยงตายทำไม?
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะมีความสัมพันธ์เช่นไร อย่างน้อยก็พอจะนับได้ว่ามีสายสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันอยู่บ้าง
มนุษย์สัตว์อีกหลายคนเมื่อได้ยินซูหลิงซีเอ่ยถึงซู่จิ้นเทียน ต่างก็สะดุ้งเฮือกไปทั้งร่าง ตัวเมียน้อยผู้นี้รู้จักหัวหน้าซู่ด้วยหรือ? ถ้าเช่นนั้นนับ ๆ ดูแล้ว พวกเขาก็พอจะเรียกได้ว่ารู้จักกันทางอ้อมสินะ
ทว่าหลังตื่นเต้นได้ไม่ถึงสองอึดใจ พวกเขาก็ห่อเหี่ยวลง เพราะพวกเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าตอนนี้ซู่จิ้นเทียนเป็นอย่างไรบ้าง รู้เพียงว่าก่อนหน้านี้ไม่นาน หน่วยของเขารับภารกิจที่รับมือยากอย่างยิ่งภารกิจหนึ่ง หลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย
แม้แต่จะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ก็ยังไม่รู้