กู้เหยียนยังคงไม่พูดอะไร
ซูจือเริ่มรู้สึกผิดปกติ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา สบตากับดวงตาสีเข้มของเขา แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง:
"...เธอมองฉันแบบนั้นทำไม?"
กู้เหยียนไม่ตอบ เพียงแต่ก้มลง กัดริมฝีปากที่พร่ำพูดไม่หยุดของเธอเบา ๆ
ซูจือถูกการกระทำของเขาทำให้ทั้งตัวแข็งทื่อ คำพูดขาดหายไปทันที
เขาถอยออกมานิดหน่อย มองเธอ แล้วพูดเสียงต่ำ พร้อมกับความแหบแห้งเล็กน้อย: "พูดเสร็จแล้ว?"
ซูจือเม้มริมฝีปาก ปลายหูเริ่มร้อนขึ้นอีกครั้ง เสียงเบากว่าเมื่อครู่ครึ่งหนึ่ง: "...พูดเสร็จแล้ว"
กู้เหยียนขยับเข้าไปใกล้
ซูจือมุดเข้าไปในอ้อมแขนของเขาทันที: "ห้าม!"
เธอรู้สึกว่าปากของเธอยังบวมอยู่ ถ้าเกิดอีกครั้งพรุ่งนี้คงไม่มีหน้าไปเจอผู้คนจริง ๆ!
กู้เหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก้มมองหัวที่ยุ่งเหยิงซุกอยู่บนหน้าอกของตัวเอง นิ่งเงียบไปสองสามวินาที แล้วก็หัวเราะเบา ๆ
"หนั่วหนั่ว"
"อะไร?" เสียงของเธอดังออกมาจากหน้าอกของเขา น้ำเสียงแฝงความระแวดระวังเล็กน้อย
"ไม่จูบเธอ"
"...โอ้" ซูจือยังคงซบอยู่ในอ้อมแขนของเขาไม่ขยับ เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ
กู้เหยียนรู้สึกได้ รอยยิ้มในดวงตาลึกขึ้นอีกครั้ง แล้วเรียกอีกครั้ง: "หนั่วหนั่ว"
"อีกแล้วเหรอ?"
"เธอจะให้คะแนนฉันครบสิบคะแนนเมื่อไหร่?"
ซูจือชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนของเขา มองเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด: