ห้องนั่งเล่นเงียบลงครู่หนึ่ง แล้วเจียงอวิ๋นโย่วก็เป็นคนแรกที่หัวเราะออกมา
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ท่าเข้างานนายเนี้ยบดีจริงๆ”
“แน่นอนอยู่แล้ว” ซูเหยียนฮวนจัดผมเล็กน้อย สีหน้าเยี่ยมยอด
“ถึงแม้ข้าจะขาไม่สะดวกชั่วคราว แต่หัวใจที่กระสับกระส่ายนี้ ยังคงโหยหาอิสรภาพอยู่ดี”
พูดจบ เธอกวาดสายตามองรอบห้อง สุดท้ายก็หยุดที่ซูจือ แล้วขยิบตาให้
“พี่จื่อจื่อ ดูสิ ชุดนี้ของฉันเป็นยังไงบ้าง”
ซูจือมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ยกนิ้วโป้งให้ พยักหน้าอย่างเห็นด้วย
“ได้อยู่นะ ที่นั่งพิเศษก็จัดให้แล้ว ยังเป็นรุ่นลุยทุกพื้นที่อีก ดูมีหน้ามีตาดี”
ซูเหยียนฮวนได้ยินแล้วก็เลิกคิ้ว น้ำเสียงเยาะเย้ยเล็กน้อย “อยากได้ไหมล่ะ อยากได้ก็มีได้นะ~”
ซูจือรีบโบกมือ ปฏิเสธอย่างชัดเจน “อย่ามาแช่งฉันนะ!”
ซูเหยียนฮวน: “?”
ซูจือเสริมหน้าตาเฉย “ขาของฉันเพิ่งบอกฉัน มันยังใช้การได้ดี ไม่ต้องรีบเกษียณก่อนเวลา”
ซูเหยียนฮวน: “...”
[ซูเหยียนฮวน: ฉันกว่าจะได้รถคันพิเศษมา เธอยังไม่อิจฉาฉันอีก]
[ซูจือ: ขาฉันบอกว่ามันยังไม่อยากตกงาน]
[บทสนทนาของสองคนนี้ไม่เคยตรงกันเลย แต่ฉันชอบดู]
“Oi Oi Oi——”
ผู้กำกับหลิวส่งเสียงประหลาดออกมาทันเวลา ดึงความสนใจของทุกคนกลับมา
“เอาล่ะ เรื่องสำคัญ วันนี้งานต้องออกนอกสถานที่ พิจารณาถึงสภาพร่างกายของซูเหยียนฮวนในตอนนี้ งานของกลุ่มเจียงอวิ๋นโย่วกับซูเหยียนฮวนจะง่ายขึ้นหน่อย”