เขาก้มลง มือหนึ่งประคองคางของเธอขึ้น อีกมือหนึ่งรองท้ายทอยไว้ แล้วก้มลงจูบ
ซูจือเงยหน้าขึ้น ปล่อยให้ตัวเองรับไว้โดยไม่ขยับ
ตอนแรกเธอยังประคองตัวไหว มือกำโทรศัพท์ไว้ ลอยค้างกลางอากาศ ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน
แต่ไม่นานนัก คอก็เริ่มเมื่อย เธอส่งเสียง "อือ" ออกมาอย่างคลุมเครือ เพื่อประท้วง:
"...คอ...เมื่อย..."
กู้เหยียนหยุดลง ก้มมองเธอแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร
เขาสอดมือทั้งสองข้างใต้รักแร้ของเธอ ยกตัวเธอขึ้นไปนั่งบนพนักโซฟา
ระดับความสูงเท่ากับเขาในทันที ซูจือเผลอยกมือขึ้นโอบบ่าเขาไว้เพื่อทรงตัว
โทรศัพท์หลุดลงไปบนเบาะโซฟาตอนไหนไม่รู้ ไม่มีใครสนใจ
มือของเขากุมเอวเธอไว้ ปลายนิ้วกระชับขึ้นเล็กน้อย สายตามองไปที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอครู่หนึ่ง แล้วจึงทาบลงไปอีกครั้ง
ปลายลิ้นของเขาดันฟันเธอให้เผยออก ล่วงเข้าไปในปาก เกี่ยวพันกับลิ้นของเธอ ค่อย ๆ วนเวียนอย่างลึกซึ้ง
ในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงบ เสียงน้ำแผ่วเบาดังชัดเจน
ลมหายใจของซูจือปั่นป่วนไปหมด นิ้วมือค่อย ๆ กำผ้าที่บ่าเขาแน่นขึ้น แล้วก็ทีละน้อย พันขึ้นรอบคอของเขา
นานมาก กว่าเขาจะยอมหยุด
หน้าผากของเขาชิดกับหน้าผากเธอ ลมหายใจหนักหน่วง ยังมีกลิ่นอายความเคลิบเคลิ้มที่ยังไม่จางหาย
ซูจือไม่ได้ลืมตา ขนตาสั่นระริก นิ้วยังวางบนบ่าเขา ไม่ยอมปล่อย
ผ่านไปหลายวินาที เธอจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ไปสบกับสายตาของเขาที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม