กลุ่มคนเดินผ่านโถงทางเข้า ลงบันไดหน้าบ้านไม่กี่ขั้น มาถึงลานจอดรถส่วนตัวหน้าวิลล่า
คนขับลงรถรออยู่ก่อนแล้ว พอเห็นจึงรีบเดินเข้ามา รับกระเป๋าเดินทางจากมือกู้เหยียนอย่างคล่องแคล่ว แล้วเก็บเข้าท้ายรถอย่างมั่นคง
สัมภาระเรียบร้อย ซูจือดึงประตูรถ ก้าวขาข้างหนึ่งเข้าไปแล้วก็หยุด หันกลับมามองกู้เหยียนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากตัวรถ
สายลมยามเย็นพัดเส้นผมที่ปรกหน้าของเขาปลิวไหว เขายืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงตระหง่าน จ้องมองเธออย่างสงบ
"ฉันไปก่อนนะ" ซูจือเอ่ย
"อืม" กู้เหยียนพยักหน้า สายตาจับจ้องใบหน้าเธอครู่หนึ่ง น้ำเสียงเรียบนิ่ง "เจอกันที่กองถ่าย"
"รู้แล้ว ๆ ไปละไปละ!"
ซูจือโบกมือ ก้มตัวนั่งเข้าไปในรถ ก่อนจะปิดประตู จู่ ๆ ก็โผล่หน้าออกมาครึ่งหัว พูดเป็นรูปปากอย่างเงียบ ๆ รวดเร็วว่า
"อย่าลืมขนมของฉันล่ะ!"
แววตากู้เหยียนฉายแววขำจาง ๆ อย่างแผ่วเบา พยักหน้ารับรู้
ฟางจือจื่อรีบตามเข้าไปนั่งเบาะหลังชิดซูจือ ใบหน้ายังแดงระเรื่อ สายตายังเป็นประกายราวกับกวาดไปมาระหว่างซูจือกับกู้เหยียนที่ยืนอยู่นอกรถ
หลานม่านเหวินโค้งศีรษะให้กู้เหยียนอีกครั้ง แล้วนั่งเข้าเบาะข้างคนขับ
รถเคลื่อนตัวช้า ๆ ออกจากลานจอดหน้าวิลล่า ผ่านประตูยุนฉีปั๋วเยว่ ผสานเข้าสู่ถนนร่มไม้นอกเขต
ซูจือมองผ่านกระจกหลัง เห็นร่างของกู้เหยียนยังคงยืนอยู่หน้าวิลล่า ส่งตามองรถจากไป จนกระทั่งเลี้ยวโค้ง ลับตาไปในที่สุด