ในลานบ้านเงียบลงชั่วขณะ
มือของหานจิ้งเสวี่ยที่ถือถ้วยชากำแน่นขึ้นเล็กน้อย
นางไม่ได้ตอบทันที สายตาจับจ้องอยู่ที่โต๊ะ ราวกับกำลังนึกถึงเรื่องราวที่ห่างไกล
ครู่หนึ่ง เสียงของนางจึงค่อย ๆ ดังขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ:
"ตอนอายุ 22 ฉันถอนตัวจากละครเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่ง ก่อนเปิดกองถ่ายหนึ่งสัปดาห์ ฉันซื้อตั๋วเครื่องบิน บินไปไอซ์แลนด์"
ซูเหยียนฮวนถามเบา ๆ : "แล้วละครเรื่องนั้นเป็นอย่างไรต่อคะ?"
"เปลี่ยนคนแสดง ได้แชมป์เรตติ้งของซีซั่นนั้น"
ซูเหยียนฮวนอ้าปากหวอ ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เจียงอวิ๋นโย่วเกาหัว "แล้วคุณเสียใจไหม?"
หานจิ้งเสวี่ยเหลือบมองเขา น้ำเสียงราบเรียบ: "ไม่เสียใจ แสงเหนือที่ไอซ์แลนด์สวยมาก"
มือของเสิ่นอี้หวยที่ถือถ้วยชะงักไปเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้มองนาง
[หานจิ้งเสวี่ยถอนตัวจากละครแชมป์เรตติ้ง เพื่อบินไปไอซ์แลนด์? ใจกล้าเกินไปแล้ว]
[ตอนอายุ 22 เธอยังไม่ดังเท่าตอนนี้นี่? กล้าทำแบบนี้ต้องมีความกล้าจริง ๆ]
["ไม่เสียใจ แสงเหนือที่ไอซ์แลนด์สวยมาก" — ประโยคนี้อินมาก]
[มือเสิ่นอี้หวยชะงักไป เขารู้อะไรบางอย่างหรือเปล่า?]
รอบที่ห้า หานจิ้งเสวี่ยหมุนขวด
นางยื่นมือออกไปดีดเบา ๆ ขวดหมุนไปสองสามรอบ ปากขวดค่อย ๆ หยุดลง
ชี้ไปทางเสิ่นอี้หวย
เสิ่นอี้หวยกำลังดื่มชา พอเห็นปากขวดชี้มาทางตัวเอง ก็วางถ้วยลง พิงพนักเก้าอี้ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ราวกับรู้อยู่แล้วว่าต้องถึงคิวตัวเอง