???
รอยยิ้มของซูจือแข็งค้างบนใบหน้า มุมปากที่โค้งขึ้นค่อยๆ หุบลงทีละน้อย จนในที่สุดกลายเป็นเส้นตรง
เธอมองผู้กำกับหลิว สายตาเหมือนมองศัตรูคู่แค้น: “...ผู้กำกับหลิว นายคิดจะเอาคืนฉันหรือไง?”
ผู้กำกับหลิวสีหน้าภักดิ์สิทธิ์: “ไม่มี มีการสุ่มหยิบ ยุติธรรมที่สุด”
“นายเป็นกรรมการ นายจะจับฉลากอะไร?”
“กรรมการก็มีบ้างที่รับงานเสริมสร้างความบันเทิงให้รายการ” ผู้กำกับหลิวสีหน้าไม่เปลี่ยน
ซูจือมองเขาอย่างไร้อารมณ์สามวินาที แล้วค่อยๆ ชักโทรศัพท์ที่ทีมงานรายการแจกออกมาจากกระเป๋า ปลดล็อก แล้วยัดใส่มือกู้เหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ
กู้เหยียนรับโทรศัพท์มา เปิดรายชื่อติดต่อ
คนแรก บันทึกไว้ว่า “ฟางหร่าน” แต่ข้างหน้ามีคำนำหน้าอีกว่า “อันดับหนึ่งแห่งการกินข้าว”
เขามองครู่หนึ่ง มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย พิมพ์ไม่กี่คำ กดส่ง
ซูจือโน้มตัวเข้าไปดู: “นายส่งอะไรไป?”
กู้เหยียนคืนโทรศัพท์ให้เธอ
ซูจือก้มลงมอง หน้าจอเป็นแชทระหว่างเธอกับฟางหร่าน กู้เหยียนส่งข้อความไปว่า:
"ฟางหร่าน ซูจือให้ฉันถามว่า เสื้อแจ็คเก็ตตัวที่เธอวางไว้ที่บ้านแกเมื่อคราวก่อนยังอยู่มั้ย"
ซูจืองงไปครู่หนึ่ง: “...นายรู้ได้ยังไงว่าฉันมีเสื้อแจ็คเก็ตวางไว้ที่บ้านฟางหร่าน?”
กู้เหยียนสีหน้าไม่เปลี่ยน: “เมื่อกี้เธอพูดเอง”
ซูจือลองนึกดู
เธอ น่าจะ คงจะ บางที...พูดไป?
“หูแกไวจริงๆ” ซูจือพึมพำพลางเก็บโทรศัพท์
กู้เหยียนมุมปากโค้งเล็กน้อย ไม่พูดอะไร
[กู้เหยียนใช้โทรศัพท์ซูจือส่งข้อความหาฟางหร่าน! ถามหาเสื้อแจ็คเก็ต!]
[เขารู้ได้ยังไงว่าซูจือมีเสื้อแจ็คเก็ตไว้ที่บ้านฟางหร่าน?]
[น่าจะซูจือพูดเองแหละ แม้ฉันจะไม่ได้ยินก็ตาม]
[กู้เหยียนได้ยินเหรอ? เขาแอบฟังซูจือพูดตลอดเลยเหรอ?]
[ของหวานของคู่นี้เป็นแบบรินน้ำทีละหยด ยิ่งดื่มยิ่งได้รส]