ผู้กำกับหลิวเดินออกมาจากครัว ใส่ผ้ากันเปื้อน มือหนึ่งถือถาดใหญ่ที่เรียงซ้อนกันด้วยแผ่นเนื้อสไลด์ แล้ววางลงบนโต๊ะ:
"เอาล่ะ อย่าขยันกันมาก ก่อนหม้อเดือดแล้วกินได้เลย!"
[ฮ่าๆๆ ผู้กำกับหลิวลงมือทำอาหารเองด้วย]
[จริงด้วย พ่อครัวที่ทำอาหารไม่เป็น จะเป็นผู้กำกับที่ดีไม่ได้]
[?? หมายความว่ายังไง]
เจียงอวิ๋นโย่วเป็นคนแรกที่พุ่งไปที่หม้อทองเหลือง ยกตะเกียบจะจิ้มลงไปในหม้อน้ำพริกแดง
ผู้กำกับหลิวตบมือเขาออก:"รีบอะไร! รอคนครบก่อนค่อยกิน!"
เจียงอวิ๋นโย่วหดมือกลับด้วยสีหน้าอ้อน ๆ ถือชามเปล่ารออยู่ข้าง ๆ
ซูจือจัดจานสุดท้ายเรียบร้อย ตบมือตัวเอง หยิบชามขึ้นมายืนข้างหม้อทองเหลือง สายตาจ้องไปที่น้ำพริกแดงที่เดือดพล่าน
ทุกคนเดินมากันครบ
ผู้กำกับหลิวยกแก้ว:"ทานข้าว!"
น้ำพริกแดงในหม้อทองเหลืองเดือดพล่านมากขึ้นเรื่อย ๆ พริกไทยเสฉวนและพริกแดงลอยขึ้นลงบนผิวน้ำ
เจียงอวิ๋นโย่วเป็นคนแรกที่ลงตะเกียบ คีบเนื้อสไลด์ที่ลวกได้ที่ขึ้นมา ชุบในน้ำจิ้มมันงาแล้วยัดเข้าปาก ร้อนจนต้องสูดลม:
"ร้อนๆๆ! แต่อร่อยมาก!"
ซูเหยียนฮวนก็คีบกระเพาะวัวชิ้นหนึ่ง ลวกลงในหม้อ ขึ้น ๆ ลง ๆ เจ็ดครั้ง ปากพึมพำ:"เจ็ดวินาที เจ็ดวินาที เจ็ดวินาที..."
นับถึงเจ็ด ช้อนขึ้นมา จุ่มน้ำจิ้มงา กัดคำหนึ่ง ดวงตาเป็นประกาย:"อร่อย!"
ซูจือไม่รีบร้อน ลวกเลือดเป็ดหนึ่งชุด ก่อน แล้วลวกผ้าขี้ริ้วอีกสองสามแผ่น กองเต็มชาม แล้วค่อยเริ่มกิน
เธอกินอย่างตั้งใจ ไม่พูด ไม่มองอะไร นอกจ้องที่ชาม แก้มป่อง ๆ ขึ้นลงเป็นจังหวะ
กู้เหยียนนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ ลวกเนื้อแกะสองสามแผ่น แล้วค่อย ๆ กิน