สีหน้าของฟางอวี่ถงแข็งค้างไปชั่วครู่ ก่อนที่รอยยิ้มจะค่อยๆ จางหายไป
นางไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่มองซูจือ ความอบอุ่นในสายตาค่อยๆ ลดลงทีละน้อย
ซูจือมองท่าทางของนาง ยิ้มบางๆ เอียงศีรษะเบาๆ น้ำเสียงเยาะเย้ยอย่างไร้ความใส่ใจ:
"เหลียงจื่อเฮ่าโง่ แต่พ่อเขาไม่โง่ ปล่อยให้เธอใช้เหลียงจื่อเฮ่าแบบนี้ได้ที่ไหนกัน?"
ฟางอวี่ถงไม่ได้พูดอะไร แค่มองนางนิ่ง
ซูจือมองนาง พูดอีกประโยค น้ำเสียงเบาราวลมพัด: "เธอคิดว่าเรื่องที่เธอทำไว้ จะปิดบังได้อีกกี่วัน?"
ฟางอวี่ถงเงียบไปสองสามวินาที จู่ๆ ก็เอ่ยปาก เสียงเย็นลงกว่าเดิม: "เธอก็แค่มีตระกูลซูหนุนหลังงั้นแหละ ถ้าไม่มีตระกูลซู เธอก็ไม่มีค่าอะไรเลย"
ซูจือได้ยินอย่างนั้น ไม่โกรธ กลับหัวเราะเบาๆ
นางมองฟางอวี่ถง น้ำเสียงเรียบเฉยไม่รีบร้อน:
"ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าสู่วงการบันเทิง ฉันไม่เคยพึ่งใครมาก่อน จะมาถึงวันนี้ได้ ทุกก้าวล้วนเป็นความสามารถของฉันเอง"
นางหยุดไปครู่หนึ่ง สายตากวาดผ่านใบทน้าของฟางอวี่ถง:
"เธอรู้ตัวตนของฉันมานานแล้ว ทำไมไม่พูด?"
"หนึ่งคือเธอยังไม่แน่ใจว่าตระกูลซูมีท่าทีอย่างไร สองคือเธอรู้ดีว่าฉันไม่เคยใช้ทรัพยากรของตระกูลซูเลยแม้แต่นิด"
"พูดออกไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับเธอ แถมยังกลายเป็นหลักฐานให้คนอื่นจับได้อีก"