กู้เหยียนก้มลงมองมือที่โอบรอบเอวตัวเองอยู่ เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นในลำคอ เขาวางเส้นบะหมี่ลง ปิดเตา แล้วหันกลับมา
มือข้างหนึ่งอุ้มเอวเธอ อีกข้างรองใต้โคนขา ค่อยๆ ยกตัวเธอขึ้นทั้งคน อุ้มไปวางที่ขอบเตียง
ซูจือถูกการกระทำที่ฉับพลันของเขาทำให้ร้องออกมาเบาๆ ก่อนจะหัวเราะออกมา แล้วโอบคอเขาไว้ไม่ยอมปล่อย
กู้เหยียนก้มมองเธอ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย
"ปล่อยมือเถอะ ฉันจะไปเอาไดร์เป่าผม"
"ไม่เอา"
ซูจือโอบคอเขาไว้ เงยหน้ามองเขา ตาเปียกชื้น เสียงทั้งนุ่มทั้งหนึบ "กอดก่อนสิ แล้วค่อยไป"
กู้เหยียนถูกเธอโอบคอไว้ ต้องก้มตัวลงในท่าแบบนั้น มองเธอ
เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผิวของเธอขาวอมชมพู ขนตายังมีละอองน้ำเล็กๆ เกาะอยู่ แววตาเต็มไปด้วยการออดอ้อนและพึ่งพิง
เขามองเธออยู่ไม่กี่วินาที แล้วยื่นมืออุ้มท้ายทอยเธอ ก้มลงจูบ
ซูจือถูกเขาจูบจนตัวเอนไปข้างหลัง นิ้วมือเผลอกำผ้าที่ไหล่เขาแน่น ผิวปากส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ
นานอยู่พักใหญ่ กู้เหยียนถึงค่อยๆ ถอนจูบออก หน้าผากชนกับหน้าผากเธอ ลมหายใจไม่ค่อยสม่ำเสมอ:
"...ที่รัก ตอนนี้ฉันไปเอาไดร์เป่าผมได้หรือยัง?"
ใบหูซูจือแดงก่ำ ตอบเบาๆ "...ได้สิ"
กู้เหยียนหัวเราะเบาๆ จูบที่ริมฝีปากเธออีกที แล้วจึงยืดตัวขึ้น เดินเข้าห้องน้ำไปหยิบไดร์เป่าผม