ในราตรีที่ฝนตกหนัก เหลือเพียงพวกเขาสองคน
กู้เหยียนไม่พูดอะไรอีก ยื่นมือโอบไหล่เธอ พาเธอเดินไปทางรถ:
"ขึ้นรถก่อน เธอตัวเปียกไปหมดแล้ว ถ้ายืนต่อไปแบบนี้ต้องเป็นไข้แน่"
รถยังจอดอยู่ที่เดิม ไฟหน้ายังสว่างอยู่
อู๋ฉีเหว่ยยืนอยู่ข้างรถแล้ว พอเห็นกู้เหยียนพาคนมา ก็ไม่พูดพล่าม ดึงประตูหลังเปิดออกทันที
กู้เหยียนก้มตัวพยุงซูจือเข้าไป แล้วตามเข้าไปนั่งข้างๆ ปิดประตูตามหลัง
พอปิดประตู เสียงฝนและเสียงลมก็ถูกกั้นไว้ข้างนอก
อู๋ฉีเหว่ยขึ้นรถ สตาร์ทเครื่อง กดปุ่มตัวหนึ่ง ฉากกั้นระหว่างเบาะหลังกับเบาะหน้าค่อยๆ เลื่อนขึ้น แบ่งห้องโดยสารออกเป็นสองส่วนอิสระ
ลมอุ่นพัดออกมาจากช่องแอร์ รถอุ่นขึ้นอย่างรวดเร็ว
กู้เหยียนหยิบถุงหนึ่งจากข้างๆ ส่งให้ซูจือ: "เปลี่ยนเสื้อผ้าเปียกก่อน อย่าเป็นไข้"
ซูจือรับถุงมา ก้มดูชุดแสดงที่ยังหยดน้ำอยู่ แล้วเงยหน้ามองเขา: "หันไปทางอื่นก่อนสิ"
กู้เหยียนมองเธอแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร หันหน้าไปทางกระจกรถ
ซูจือเปิดถุง ข้างในเป็นเสื้อฮู้ดสีเทากับกางเกงวอร์มสีเข้ม เป็นของเขา
เธอรีบถอดชุดแสดงที่เปียกโชกออก สวมเสื้อผ้าแห้งๆ กลิ่นที่คุ้นเคยโอบล้อมตัว เธอถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก