ในออฟฟิศเงียบกริบจนน่ากลัว
สีหน้าของหลานม่านเหวินเปลี่ยนจากแข็งทื่อ ไปเป็นงุนงง แล้วเป็นตกตะลึง สุดท้ายจบที่ความซีดเผือดแบบคนที่ต้องการ "ยาขยายหลอดเลือดหัวใจ"
เธอเอนตัวพิงพนักเก้าอี้แรงๆ มือหนึ่งจับหน้าผาก อีกมือสั่นเทาเอื้อมไปเปิดลิ้นชัก
ซูจือตกใจ รีบลุกขึ้นยืน: "พี่เหวิน! พี่เหวินเป็นอะไรไหม?"
หลานม่านเหวินหยิบขวดยาเม็ดเล็กๆ ออกจากลิ้นชัก เทออกมาสองเม็ดใส่ปาก กลืนลงไปกับอเมริกาโน่เย็นๆ นั่น พักใหญ่จึงค่อยชี้มือสั่นๆ มาที่ซูจือ น้ำเสียงลอย:
"ชู...กลุ่มบริษัทซู...ซูปั๋วโจวเป็นพ่อแกจริงๆ หรอ?!"
ซูจือพยักหน้า รู้สึกผิดนิดๆ แต่ก็อยากหัวเราะ: "อื้ม ของแท้ไม่มีการปลอม ปลอมยินดีชดใช้สิบเท่า"
"แก..."
หลานม่านเหวินแทบกลั้นหายใจไม่อยู่ เอามือกุมหน้าอก "คุณหนูใหญ่ของกลุ่มบริษัทซู! คุณหนู! แก...แกไม่มีอะไรทำแล้วมาวงการบันเทิงฝืนทนแบบนี้เนี่ยนะ?! พ่อแกรู้เรื่องนี้ไหม? เขาจะยอมได้ยังไง?!"
พอพูดถึงตรงนี้ ซูจือก็มีอารมณ์: "เขาจะยอมได้ยังไงล่ะ!"
เธอทำปากยื่น: "เขาอยากให้ฉันกลับบ้านไปใช้ชีวิตเปลืองๆ อยู่นานแล้ว พูดว่า 'บ้านเราก็ไม่ใช่เลี้ยงแกไม่ไหว' 'ผู้หญิงจะไปอยู่ในที่ซับซ้อนแบบนั้นคอยดูสีหน้าคนอื่นทำไม' 'กลับมาพ่อเปิดแกลเลอรี่ให้แกเล่น'..."
"หึ ฉันไม่เอา!"
หลานม่านเหวินฟังแล้วงงไปหมด: "ดะ...ดังนั้นแก...แอบหนีออกมา?"
"ก็ไม่เชิงนะ" ซูจือลูบจมูก "แม่ฉันสนับสนุน เธอบอกว่าอยากทำอะไรก็ทำไป ความสุขสำคัญที่สุด"