ฟางอวี่ถงสีหน้าแข็งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ พร้อมรอยขอโทษที่พอดีคำ:
"ขอโทษนะจื่อจื่อ ฉันก็แค่ห่วงเธอ เลยถามไปสองสามคำ เธออย่าถือสานะ ถ้าอย่างนั้นเธอไปก่อนเถอะ ฉันก็ต้องไปเตรียมตัวเหมือนกัน อีกเดี๋ยวมีถ่ายอีก"
พูดจบ เธอก็พยักหน้าอย่างสง่างาม แล้วหมุนตัวเดินจากไป แผ่นหลังยังคงระหง
ซูจือมองแผ่นหลังของนาง พึมพำ: "ไก่เอาอกเอาใจหมาป่า"
นางเติมน้ำเสร็จ กำลังจะไปห้องซ้อมเพื่อยืดเส้นยืดสาย มือถือในกระเป๋าก็สั่นขึ้นมา
นางหยิบออกมาดู เป็นข้อความจากกู้เหยียนในวีแชท
ไอ้หมาบางคนแซ่กู้: "เที่ยงนี้กินข้าวด้วยกันไหม? ทำซี่โครงหมูตุ๋นน้ำตาลแดงให้แล้ว"
ซูจือมองบรรทัดนั้น นึกถึงคำเตือนเข้มงวดของพี่เหวิน แล้วก็นึกถึงการหยั่งเชิงจอมปลอมของฟางอวี่ถงเมื่อครู่ และความคิดที่ยุ่งเหยิงในใจของตัวเองที่ยังคิดไม่ตก
นิ้วนางลอยอยู่เหนือหน้าจอเป็นเวลานาน สุดท้ายก็กดแป้นพิมพ์อย่างหัวเสีย:
"ไม่กิน! ลดความอ้วน! เห็นหน้าแกแล้วรำคาญ!"
ส่งไปแล้วยังไม่หายแค้น ยังเพิ่มสติกเกอร์กระต่ายโกรธอีกตัว
แล้วก็ยัดมือถือเข้ากระเป๋า เดินมุ่งหน้าไปห้องซ้อม
นางไม่เห็นเขา! เด็ดขาด!
ได้เจอหน้า ต้องถูกสายตาที่สุขุมและมั่นใจเหมือนทุกอย่างอยู่ในกำมือของเขาทำให้ใจร้อนรนแน่นอน!
ใช่ ไม่ต้องสงสัย!
นางไม่ได้กลัวหรือเขินอายอะไรทั้งนั้น แค่...แค่ต้องการอยู่คนเดียวสักพัก! คิดให้ชัดเจน!