ซูจือซบลงบนไหล่ของเขา พูดเสียงอู้อี้: "เธอไง"
กู้เหยียนหัวเราะเบา ๆ มือของเขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเธออย่างช้า ๆ จนหยุดอยู่ที่เอว แล้วทำเสียงอ่อนลง:
"งั้นฉันผิดเอง"
เขาถอยออกมานิดหน่อย ก้มหน้ามองเธอ "ต้องทำยังไงเธอถึงจะยกโทษให้ฉัน?"
ซูจือเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงก่ำมองเขา:
"ตอนนั้นเธอไปต่างประเทศเพราะพ่อฉัน ทำไมเธอไม่บอกฉัน?"
กู้เหยียนมองดวงตาที่แดงก่ำของเธอ ปลายนิ้วของเขาเช็ดเบา ๆ ที่หางตาของเธอ:
"ร้องไห้เพราะเรื่องนี้เลยเหรอ"
ซูจือไม่หลบ สายตามองตรงไปที่เขา รอคำตอบ
กู้เหยียนถูกเธอมองจนจนใจ ปลายนิ้วของเขาเลื่อนลงมาจากหางตาของเธอ แล้วหยิกติ่งหูของเธอเบา ๆ:
"อยากฟังจริง ๆ เหรอ?"
ซูจือพยักหน้า
กู้เหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูด: "ตอนนั้นลุงมาหาฉัน"
เสียงของเขาไม่เร่งไม่รีบ เล่าเรื่องที่ซูปั๋วโจวพูดเมื่อบ่ายวันนั้นออกมาแทบจะไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว——
-
"เสี่ยวกู้ ฉันรู้ว่าเธอกับครอบครัวเราเหมาะสมกัน เธอเป็นเด็กแบบไหนฉันก็รู้ดี แต่ลูกสาวฉัน ฉันเลี้ยงมาด้วยมือของฉันเอง ฉันไม่เคยให้เธอต้องทนทุกข์ใจแม้แต่น้อย ต่อไปก็ไม่ได้"
"ฉันไม่ได้ห้ามพวกเธอคบกัน แต่ฉันมีข้อแม้อย่างหนึ่ง เธอต้องไปต่างประเทศสองปี ในระหว่างนี้ห้ามติดต่อเธอเด็ดขาด"
"นี่ไม่ใช่การแยกพวกเธอออกจากกัน แต่ให้เวลาเธอได้เติบโต และให้เวลาฉันได้ดูด้วยว่า ที่เธอมีใจให้ลูกสาวฉัน มันแค่ชั่ววูบ หรือผ่านการทดสอบได้จริง ๆ"