ซูจือยืนอยู่กับที่ โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้นมา เธอหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากหลานม่านเหวิน
พี่ใหญ่: «รายการหยุดออกอากาศแล้ว พวกเรามารับเธอ»
เจือน้อยตัวหนึ่ง: «...พี่เหวิน ฉันไปหากู้เหยียน เขาจะพาฉันไปเอง»
เจือน้อยตัวหนึ่ง: «เชื่อฟัง.jpg»
อีกฝ่ายเงียบไปสองสามวิ แล้วตอบกลับมา: «เธอไปมีเรื่องแน่ๆ.jpg»
เจือน้อยตัวหนึ่ง: «?»
เจือน้อยตัวหนึ่ง: «ฟางจือจื่อ! เอาโทรศัพท์คืนพี่เหวินเดี๋ยวนี้!!!»
พี่ใหญ่: «พี่จื่อจื่อเธอรู้ได้ยังไง? พี่เหวินไปเอาของ แป๊บหนึ่งฉันขอถือแทนก่อน (ยิ้มเผยเขี้ยว)»
เจือน้อยตัวหนึ่ง: «...»
พี่ใหญ่: «พี่เหวินมาแล้ว ไว้คุยกันทีหลังนะ พี่จื่อจื่อ โทรศัพท์ฉันตกแตก เศร้ามากๆ ฮือๆๆ X﹏X»
เจือน้อยตัวหนึ่ง: «เป็นห่วงเธอนะ.gif»
พี่ใหญ่: «เรื่องตัวตนเธอร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ในเน็ตนะ มีแต่คนแท็กหาเธอกับสตูดิโอ เธอจะจัดการยังไง? ให้จัดการเรื่องการประชาสัมพันธ์ไหม?»
ซูจือมองข้อความนั้น คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์ตอบกลับไป:
เจือน้อยตัวหนึ่ง: «ไม่ต้องปิดข่าว ฉันไม่ได้มายืนอยู่จุดนี้เพราะพึ่งพาตระกูลซู ไม่มีอะไรน่าอาย ถ้าอย่างนั้นคืนนี้เปิดไลฟ์สด พูดออกไปตรงๆ เลย»
พี่ใหญ่: «เธอคิดดีแล้ว?»
เจือน้อยตัวหนึ่ง: «คิดดีแล้ว ตัวตนฉันก็ไม่ได้แย่นี่นา ฉันว่าพูดออกไปไม่น่าขายหน้า»
พี่ใหญ่: «...ได้ งั้นฉันจัดการให้ เธอเตรียมตัวพูดให้เรียบร้อยก็พอ»