จูบของกู้เหยียนในที่สุดก็หยุดลง เขาค่อยๆ ผ่อนแรงลง แต่ยังคงกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
เขากอดเธออยู่อย่างนั้นเงียบๆ สักพัก รอจนลมหายใจของเธอค่อยๆ กลับมาปกติ จึงเอ่ยปากเสียงเบา
"เที่ยงอยากกินอะไร?"
ซูจือขดตัวอยู่ในอ้อมแขนเขา เสียงอ่อนระทวย ยังไม่ทันฟื้นตัว นอนเกียจคร้านทั้งตัว "กินแล้ว"
กู้เหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง "เมื่อไหร่?"
ซูจือเงยหน้ามองเขา ใบหูยังแดงอยู่ แต่กลับยิ้มมุมปาก ค่อยๆ พูดออกมาสองคำ
"กึ... ก็..."
กู้เหยียนตอนแรกยังไม่ทันคิดออก สบตาเธอที่แฝงความเจ้าเล่ห์ ก็นึกออกทันที
เขาหัวเราะเบาๆ ยกมือขึ้นเชยคางเธอเบาๆ เสียงต่ำมาก "ล้อเลียนฉัน?"
ซูจือสบตากับเขา เลิกคิ้วขึ้น ท่าทางได้ใจ "แล้วยังไง?"
กู้เหยียนไม่ตอบ เพียงก้มหน้ามองเธอ รอยยิ้มแผ่กระจายในดวงตา
มือข้างหนึ่งของเขายังวางอยู่ที่เอวเธอ นิ้วหัวแม่มือค่อยๆ ลูบไปมาผ่านเนื้อผ้าสองครั้ง ท่าทางช้าๆ และสบายๆ
ซูจือถูกเขาลูบจนเอวรู้สึกจั๊กจี้ หดตัวลงโดยสัญชาตญาณ ยื่นมือไปจับนิ้วที่ซุกซนนั้น กุมไว้ในฝ่ามือแล้วบีบข้อนิ้วเขาเล่น
กู้เหยียนปล่อยให้เธอบีบ สายตามองไปที่ขนตาที่ลดต่ำลงของเธอ เสียงขี้เกียจ "บีบพอหรือยัง?"
"ยัง"
ซูจือไม่แม้แต่จะเงยหน้า ค่อยๆ งัดนิ้วเขาออกทีละนิ้วแล้วประกอบกลับเข้าไป เล่นอย่างสนุกสนาน
"มือเธอสวยดี ให้ฉันเล่นหน่อย"
กู้เหยียนหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ดึงมือกลับ ปล่อยให้เธอเล่นไป