กู้เหยียนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ อุ้มเธอขึ้นไปบนชั้นสอง ฝีเท้ามั่นคง แต่ลมหายใจกลับหนักขึ้นเล็กน้อย
เขาใช้ไหล่ดันประตูห้องนอนเปิด แล้ววางซูจือลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล
“กลัวหรือ?” เขาก้มมองคนใต้ร่าง
ซูจือเงยหน้ามองเขา น้ำเสียงแข็งกร้าว: “กลัวอะไรล่ะ!”
เขาหัวเราะเบา ๆ จูบที่หน้าผากของเธอหนึ่งที
ซูจือกำเสื้อผ้าเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว
กู้เหยียนสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของเธอ จึงหยุดการเคลื่อนไหว ก้มมองเธอ สายตาอ่อนโยนและอดกลั้น:
“ที่รัก เธอจะบอกให้หยุดเมื่อไหร่ก็ได้”
ซูจือไม่ตอบ เพียงนิ้วที่กำผ้าไว้คลายลง ปลายนิ้วไต่ขึ้นไปที่ต้นคอของเขา ดึงเขาเข้ามาใกล้ขึ้นอย่างเงียบ ๆ
กู้เหยียนหัวเราะเบา ๆ ริมฝีปากขยับไปที่ข้างหูเธอ จูบแล้วกระซิบอะไรบางอย่าง
จูบของเขาไม่เร่งรีบ เหมือนกำลังวาดภาพอย่างอดทน
เสียงเธออ่อนลงจนแทบไม่เป็นเสียง: “กู้เหยียน……เธอ……”
เขางอนขึ้น ดวงตามีประกายยิ้มบาง ๆ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแต่ก็ยังถาม: “ฉันอะไร?”
ซูจืออ้าปากแต่พูดไม่ออก ได้แต่จ้องเขา แต่นัยน์ตานั้นฉาบไปด้วยประกายน้ำวาว ปราศจากอำนาจข่มขู่แม้แต่น้อย
……
หลังจบเรื่อง กู้เหยียนอุ้มซูจือไปทำความสะอาดในห้องน้ำ