กู้เหยียนค่อย ๆ หยิบอาหารใส่ชามให้เธออีกคำหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากอย่างไม่รีบร้อน:
"ที่รักอย่าคิดมาก ข้าก็แค่อยากให้เจ้าทานอาหารเพื่อบำรุงร่างกายเท่านั้นเอง"
ซูจือ: "......"
หน้าเธอแดงขึ้นมาทันที: "กู้เหยียน! หุบปากซะ อย่าคิดว่าฉันฟังไม่ออกนะ!"
กู้เหยียนเลิกคิ้ว พิงพนักเก้าอี้ มองเธอด้วยสายตาที่ยิ้มละไม: "อืม ที่รักของฉันฉลาดมาก"
ซูจือ: "......แกยังพูดอีก!"
กู้เหยียนยิ้มมองเธอ ไม่พูดอะไรอีก
ซูจือก้มหน้ากัดซี่โครงหมูอย่างแรง เคี้ยวไปสองคำ ก็ทนสายตานั้นไม่ไหว จึงเงยหน้าขึ้นจ้องเขา:
"แกมองอีกที ฉันจะไม่ทานแล้ว"
กู้เหยียนยอมก้มหน้าลง ตักกับข้าวคำหนึ่ง
ซูจือเพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก ก็ได้ยินเขาเอ่ยเสริมอย่างช้า ๆ:
"ไม่ทานก็ได้ เดี๋ยวก็มีกิจกรรมอื่นให้ทำอยู่ดี"
ซูจือตะเกียบแทบหลุดมือ ซี่โครงหมูเกือบร่วงกลับลงชาม:
"......กู้เหยียน แกเป็นคนหรือเปล่า?"
กู้เหยียนเงยหน้ามองเธอ สีหน้าบริสุทธิ์ผุดผ่อง:
"ที่รัก เธอคิดอะไรอยู่ ฉันพูดว่าเดี๋ยวไปซูเปอร์มาร์เก็ตไง"
ซูจือถูกคำว่า "ซูเปอร์มาร์เก็ต" ของเขาทำเอาอึ้งไปหลายวิ จ้องเขาไปหลายอึดใจ สุดท้ายก็ทำหน้าระอาใจก้มหน้ากัดข้าวต่อไป
ไอ้หมานี่ มันตั้งใจแน่นอน!
เธอกัดซี่โครงหมูแล้วด่าเขาในใจเป็นร้อยรอบ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่แฟร์ กลืนลงคอแล้วจึงเงยหน้ามองเขา:
"ไปซูเปอร์มาร์เก็ตทำไม?"
กู้เหยียนตักกับข้าวคำหนึ่ง: "ซื้อของนิดหน่อย"
ซูจือมองเขาอย่างระแวง: "ซื้ออะไร?"
กู้เหยียนเงยหน้ามองเธอ สีหน้าตรงไปตรงมา: "ตู้เย็นว่างแล้ว เผื่อซื้อรสสตรอว์เบอร์รีให้เธอด้วย"