กู้เหยียนตอบโดยไม่ลังเล: "ไม่"
ซูจือสิ้นหวัง ทิ้งตัวลงไปซบหน้าอกเขาอีกครั้ง: "เห็นไหมล่ะ"
ซูจือนอนนิ่งอยู่บนตัวเขาสองสามวินาที จากนั้นก็พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ปัดผ้าห่มแล้วลงจากเตียง
กู้เหยียนเอียงคอมองเธอ: "ไปไหน?"
ซูจือไม่หันกลับมา เดินออกไปพร้อมกับทิ้งคำพูดไว้: "ไปกระโดดแม่น้ำเหลือง"
พูดจบเธอก็เดินไปถึงหน้าประตู เลี้ยวโค้งกลับเข้าห้องของตัวเอง
ซูจือกลับมาถึงห้อง ปิดประตู แล้วพุ่งตัวลงเตียงก่อน นอนซุกหน้าลงบนหมอนแล้วส่งเสียงร้องระบายอารมณ์อู้อี้อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นค่อย ๆ ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้า
พอเธอเก็บตัวเรียบร้อยลงมาชั้นล่าง กู้เหยียนอยู่ข้างล่างแล้ว เขายืนพิงบาร์เทเบิล มือถือถ้วยกาแฟ
ได้ยินเสียงฝีเท้า เขาเงยหน้ามองเธอ สายตาทอดไปที่ตัวเธอ แล้วมุมปากก็โค้งขึ้นเล็กน้อย
ซูจือชำเลืองมองถ้วยกาแฟในมือเขา เดินไปนั่งลงตรงข้าม คว้าแอปเปิลบนโต๊ะมากัดคำใหญ่ เคี้ยวไปสองสามทีแล้วเอ่ยปากเสียงอู้อี้:
"วันนี้ไม่ไปบริษัทเหรอ?"
กู้เหยียน: "บ่ายนี้เข้าไปหน่อย ช่วงเช้าอยู่เป็นเพื่อนเธอ"
ซูจือกัดแอปเปิล กะพริบตา พยักหน้าอย่างครุ่นคิด แล้วค่อย ๆ เอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง:
"ฉันเหมือนนางมารผู้ล่มแผ่นดินเลยแฮะ"
กู้เหยียนได้ยินก็เลิกคิ้ว พูดช้า ๆ ตามอย่างอารมณ์ดี: "ถ้าอย่างนั้นข้าก็เป็นฮ่องเต้ขี้เกียจที่ไม่ออกว่าราชการ"