เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตากลับมาที่ใบหน้าของเธออีกครั้ง "แค่กับเธอคนเดียวเท่านั้น"
พูดจบ เขาก็หันสายตาไปทางหลินวั่นชิงที่ยืนตัวซีดเซียว สั่นเทาไปทั้งตัว
หลินวั่นชิงราวกับถูกสายตานั้นเผาเข้าให้ ผวาเฮือกใหญ่ พูดจาระบะระบายไม่เป็นภาษา เสียงสั่นจนแทบฟังไม่เป็นคำ:
"คะ...คุณกู้คะ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น...ฉัน...ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเธอคือ...ฉันคิดว่าเธอเป็นเด็กใหม่ที่ไม่รู้กฎ หรือไม่ก็..."
กู้เหยียนไม่สนใจจะฟังคำแก้ตัวของเธอ พูดตัดบทตรงๆ น้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่กดดันจนหายใจแทบไม่ออก:
"เธอนั่งเก้าอี้ของฉัน ฉันอนุญาต เธอจะแตะอะไรในนี้ก็ตามใจ ฉันก็อนุญาต"
เขาหยุดเล็กน้อย สายตามองไปที่หลินวั่นชิง "เธอมีปัญหาอะไรรึเปล่า?"
ใบหน้าของหลินวั่นชิงซีดเผือดไร้เลือดในที่สุด เธอยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ หายใจแทบไม่ออก
กู้เหยียนไม่มองเธออีก สายตากลับไปที่ซูจือ
ซูจือยังคงอยู่ในท่าเดิม กอดอกพิงพนักเก้าอี้ มองเขาอย่างสำราญใจ ใบหน้าเขียนชัดว่า "เห็นๆ อยู่ว่าเรื่องมันก็เท่านี้ จะจัดการยังไงก็ตามใจนายล่ะกัน"
กู้เหยียนไม่พูดอะไรอีก เอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ภายในบนโต๊ะทำงาน กดเลขสั้นๆ
สายเกือบจะตัดต่อทันที
"ฝ่ายการตลาด หลินวั่นชิง" เสียงของกู้เหยียนผ่านหูโทรศัพท์ ดังชัดเจนและเยือกเย็น "รวมถึงคนที่แนะนำเธอเข้ามาด้วย สอบสวนพร้อมกัน ให้เสร็จก่อนเลิกงานวันนี้ ดำเนินการเรื่องออกจากงานให้เรียบร้อย"