ซูจือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยังคงนั่งนิ่งราวกับภูเขาหินไท่ซาน แถมยังขยับปรับท่านั่งให้สบายขึ้นอีกนิด "โอ้? งั้นเหรอ?"
ผู้หญิงคนนั้นเห็นท่าทีไม่ยอมใครง่ายๆ ของเธอ รอยยิ้มสุภาพแบบมืออาชีพบนใบหน้าแทบจะประคองไว้ไม่อยู่แล้ว
นิ้วที่จับถ้วยกาแฟของนางขมวดแน่นขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น พร้อมกับแฝงไปด้วยอารมณ์ตำหนิอย่างเห็นได้ชัด:
"ฉันพูดอะไรเธอไม่ได้ยินเหรอ? ที่นี่คือห้องทำงานของประธานบริษัท ไม่ใช่ที่ที่ใครจะเข้ามาได้! เธออยู่แผนกไหน? ใครพาเธอขึ้นมา? มีการนัดหมายไหม?"
ซูจือมองนางนิ่งๆ อยู่สองวินาที จู่ๆ ก็หัวเราะเบาๆ ออกมาในลำคอ ผ่านหน้ากากอนามัย (เธอมักจะลืมถอดอยู่บ่อยๆ)
เธอผ่อนกายลงพิงพนักเก้าอี้กว้างอย่างสบายอารมณ์ มือทั้งสองข้างประสานกันวางบนตักอย่างไม่ใส่ใจ มองอีกฝ่าย น้ำเสียงแฝงไปด้วยความสนใจใคร่รู้เล็กน้อย:
"เขาชอบหรือไม่ชอบให้คนอื่นมาแตะต้องของของเขา ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องนัก แต่..."
เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย เงยหน้าขึ้น สายตามองสบกับสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธของอีกฝ่ายอย่างสงบนิ่ง แล้วเสริมขึ้นอย่างไม่รีบร้อน:
"ถ้าเป็นฉันแตะล่ะก็... คงจะ... ถือเป็นข้อยกเว้น"
สีหน้าของผู้หญิงคนนั้นเปลี่ยนไปในพริบตา
สายตาจากการจับผิดและความไม่พอใจ เปลี่ยนเป็นความระแวดระวังและการจ้องมองที่ลึกซึ้งขึ้นในทันที นางกวาดตามองซูจืออีกครั้ง ละเอียดกว่าครั้งก่อน
แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร คนตรงหน้า ไม่ว่าจะมองจากหัวจรดเท้า ก็ไม่มีของแบรนด์เนมใดๆ ที่จะบ่งบอกสถานะได้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว