คฤหาสน์ตระกูลซู ครึ่งเขาฝั่งตะวันตกของเมือง
รถแล่นคดเคี้ยวขึ้นไปตามถนนบนเขา ต้นการบูรและต้นเครื่องบินสองข้างทางยิ่งทึบขึ้นเรื่อยๆ กั้นความวุ่นวายของเมืองไว้ด้านนอกได้สิ้นเชิง
รถเลี้ยวเข้าสู่ถนนส่วนตัวที่กว้างพอให้รถสองคันสวนกันได้ ขับต่อไปอีกเล็กน้อยก็พบรั้วไม้สีธรรมชาติเรียบง่ายด้านหน้า ค่อยๆ เลื่อนเปิดให้โดยอัตโนมัติ ขับเข้าไปอีกนาทีเศษจึงเห็นตัวอาคารที่เรียบง่ายจนแทบกลืนไปกับภูเขาป่าไม้
กำแพงสีเทา กระเบื้องหลังคาสีดำ บานกระจกสูงโปร่ง ดูเรียบง่ายแต่หรูหรา
รถเพิ่งจอดสนิทบนลานหินอ่อน บานกระจกของเรือนหลักก็เปิดออก
ชายชราคนหนึ่งสวมชุดซุนยัตเซ็นสีเทาเข้ม ผมหวีเรียบกริบเดินรีบออกมาต้อนรับ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่กลั้นไว้ไม่อยู่
"คุณหนูเล็กกลับมาแล้ว!"
เฉินป๋อ หัวหน้าคนใช้ผู้ชรา เอ่ยเสียงกังวาน เปี่ยมด้วยความเอ็นดูแบบผู้สูงอายุ สายตาทอดไปที่ซูจือก่อน แล้วจึงหันไปทางกู้เหยียนที่อยู่ด้านหลัง รอยยิ้มยิ่งลึกขึ้น
"คุณชายกู้ก็มาเหมือนกัน ดี ดีจริงๆ"
ซูจือกระโดดลงจากรถ หมวกและหน้ากากถอดไปนานแล้ว เดินเร็วๆ มาหาเฉินป๋อ ยิ้มเจ้าเล่ห์ "เฉินป๋อ! คิดถึงหนูไหม?"
"คิดสิ คิดทุกวัน"
เฉินป๋อดีใจจนตาหยี มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า "ผอมลงอีกแล้ว กินข้าวไม่เป็นเวลาอีกหรือเปล่า? ของในรายการนั้นกินอิ่มไหม?"
"อิ่มสิๆ หนูกินเยอะแยะ!" ซูจือกอดแขนเฉินป๋ออย่างสนิทสนม แล้วหันไปกวักมือเรียกกู้เหยียน "รีบหน่อยสิ!"