กลุ่มที่สี่ออกมา บรรยากาศผิดกับกลุ่มก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง
ซูเหยียนฮวนหลังตรง วางมือทั้งสองไว้บนเข่าอย่างเรียบร้อย นั่งตัวตรงมือนักเรียนที่ตั้งใจฟังอาจารย์ในห้องเรียน
ส่วนเจียงอวิ๋นโย่วนั่งข้าง ๆ บิดไปบิดมาบนเก้าอี้ ราวกับมีตะปูปักอยู่ นั่งเอียงซ้ายที เอนขวาที
ซูเหยียนฮวนทนอยู่สามวินาทีเต็ม ๆ ก็เบนหน้ามา กดเสียงต่ำเอ่ยขึ้น
"แกขยับไม่ได้หรือไง เก้าอี้จะพังอยู่แล้ว"
เจียงอวิ๋นโยว์สีหน้าหนักอกหนักใจ พึมพำเบา ๆ "ผมตื่นเต้น"
ซูเหยียนฮวนมองไม่เข้าใจ "แกตื่นเต้นอะไร แค่ตอนนี้ยังไม่ถึงตาความิดที่จะต้องตอบ"
เจียงอวิ๋นโยว์สีหน้าจริงจัง "ผมกลัวว่าตอบผิด"
ซูเหยียนฮวนเงียบไปหนึ่งวินาที แล้วเอ่ยเสียงเนิบ ๆ
"...ตอนแกตอบเอง ไม่เห็นตื่นเต้นขนาดนี้เลยนะ"
เจียงอวิ๋นโยว์กระพริบตา ท่าทางมั่นหน้าแต่แฝงความจริงจัง
"มันไม่เหมือนกัน ผมทำตัวเองเสียหน้าคนเดียวไม่เป็นไร แต่จะเอามาให้แกพลอยเสียหน้าไปด้วยไม่ได้"
ซูเหยียนฮวนยิ้มร้ายออกมาแบบมาตรฐาน "...ขอบใจมากนะจ๊ะ"
ผู้กำกับหลิวถือบัตรคำ อ่านคำถามเสียงดัง
"คำถามข้อแรก ขอถามว่าอาหารว่างที่ซูเหยียนฮวนชอบที่สุดคืออะไร?"
เจียงอวิ๋นโยว์ไม่ทันคิด ก็ตอบออกมาปากไว "สตรอว์เบอร์รีอบแห้งไง วันแรกเธอให้ผมกินแล้ว! ให้ตั้งสองถุงด้วย!"
ซูเหยียนฮวนตอบพร้อมกัน "สตรอว์เบอร์รีอบแห้ง!"
ผู้กำกับหลิว "ตอบถูก"
"คำถามข้อสอง เครื่องดนตรีที่เจียงอวิ๋นโยว์ถนัดที่สุดคืออะไร?"
ซูเหยียนฮวนแทบตอบในเวลาเสี้ยววินาที "กีตาร์ไง วันแรกเขาก็อุ้มไว้เลย แล้วบอกว่าจะร้องเพลงให้ฟัง แต่จนป่านนี้ยังไม่ร้องสักเพลง"
เจียงอวิ๋นโยว์ "กีตาร์!...เดี๋ยวนะ ผมจะร้องให้ฟังแน่ ๆ อยู่แล้ว!"