อีกด้านหนึ่ง กู้เหยียนแทบไม่ลังเล หยิบผ้าปิดตาขึ้นมาสวมทันที
ฟางอวี่ถงชะงักไปครู่หนึ่ง รีบยื่นมือจะไปห้าม:
“พี่กู้ เอางั้นให้ฉันปิดตาดีกว่าไหม ฉันกลัวว่าจะพาพี่วิ่งได้ไม่ดี...”
กู้เหยียนสวมผ้าปิดตาเสร็จแล้ว เสียงดังออกมาจากหลังผ้า เรียบเฉย: “ไม่ต้อง เธอแค่บอกทางก็พอ”
มือของฟางอวี่ถงค้างอยู่กลางอากาศ จะหดก็ไม่ใช่ จะยื่นก็ไม่เชิง
เธอกัดริมฝีปาก รับกุญแจมือมา ค่อย ๆ ใส่คล้องไว้ระหว่างข้อมือทั้งสองคน
ตอนปลายนิ้วของเธอแตะข้อมือกู้เหยียน กู้เหยียนขยับออกไปข้างนอกครึ่งนิ้วอย่างแนบเนียน
การเคลื่อนไหวนั้นเล็กมาก เล็กจนถ้าไม่จ้องมองตลอดเวลาจะไม่มีทางเห็น
แต่กล้องจับภาพไว้ได้
กระแสคอมเมนต์แตกตื่นทันที:
[เขาหลบ! เขาหลบ!!]
[กู้เหยียน: อย่ามาแตะต้องตัว ขอบคุณ]
[อีม...สีหน้าฟางอวี่ถง ฉันเกลียดแทนเลย]
ผู้กำกับหลิวเป่านกหวีด
ด่านที่สอง เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ
คู่แรกที่ออกคือหานจิ้งเสวี่ยและเสิ่นอี้หวย
ทั้งสองไม่มีบทสนทนาอื่นใดเกินจำเป็น เสิ่นอี้หวยเปิดทางอยู่ข้างหน้า หานจิ้งเสวี่ยตามอยู่ข้างหลัง ประสานงานกันราวกับซ้อมมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
ตอนข้ามสะพานไม้ หานจิ้งเสวี่ยเท้าพลาดชั่วขณะ ร่างทั้งคนโน้มไปข้างหน้า—
เสิ่นอี้หวยราวกับสัญชาตญาณ ยื่นมือออกไป คว้าข้อมือของเธอไว้แน่น แล้วดึงเธอกลับมาอย่างมั่นคง
เร็วราวกับปฏิกิริยาสะท้อน ไม่มีความลังเล ไม่มีความชะงัก
หานจิ้งเสวี่ยเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง
เสิ่นอี้หวยปล่อยมือแล้ว เดินต่อไปข้างหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น