ตอนที่ 24 "……คนสองคนนี้ มีอะไรกันแน่"

ซูจือลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนกางเกง แล้วหันไปพูดกับอวี๋สือเจ๋อว่า

"ก็พอไหว อย่างน้อยไม่ผิดหมด ดีกว่าที่ฉันคิดไว้เล็กน้อย"

นางยื่นนิ้วก้อยออกมา แล้วเปรียบเทียบระยะความกว้างเท่าเล็บมือ

อวี๋สือเจ๋อยิ้มเจื่อน "...ขอบคุณนะ"

[อยากเห็นหิมะ]: ใครเข้าใจฉันบ้าง! ตอนที่จื่อจื่อพูดถึง"เหอหนาน"นี่ฉันขำแทบตาย "ผนังมีน้ำไหล พื้นลื่น เต็มไปด้วยน้ำ เสื้อผ้าตากหนึ่งอาทิตย์ยังบิดน้ำออกมาได้" นี่มันความเจ็บปวดที่ฝังอยู่ในดีเอ็นเอของคนใต้ชัด ๆ!!

[สาวกตลกประจำวัน]: “ไฟแช็กโพสต์โมเมนต์ได้ไหม”——สมองของซูจือฉันขำตายจริง ๆ ภารกิจแรกในเกาะร้างคือการโพสต์โมเมนต์ ไม่มีปัญหาอะไร

[อวี๋สือเจ๋อกำลังล้างดำ]: วันนี้อวี๋สือเจ๋อถือว่าใช้ได้ 3 คะแนนถึงจะไม่สูงแต่อย่างน้อยก็ไม่ถ่วงทีม สุดท้ายรอยยิ้มเจื่อน ๆ นั่นดูเวทนานิดหน่อย เขาคงอยากจะชดใช้จริง ๆ ละมั้ง

[คนสัญจรไปมา]: คนข้างบนเธอเวทนาอะไร? ตอนที่เขาหลอกซูจือทำคู่รักปลอม ๆ ตอนนั้นเขาคิดถึงผลที่จะตามมาไหม? ตอนนี้เพิ่งรู้ว่าลำบากเหรอ? สายไปแล้ว

[เด็กน้อยของฮวนฮวน]: ตอนที่จื่อจื่อเปรียบเทียบ "เล็กน้อย" นั่นฉันแคปหน้าจอไว้แล้ว ขนาดเท่าเล็บมือ อวี๋สือเจ๋อคงอยากร้องไห้แต่ไม่กล้าร้อง

คู่ที่สอง: กู้เหยียนและฟางอวี่ถง

ตอนที่ฟางอวี่ถงนั่งลง เธอจงใจเสยผมไปไว้หลังหู เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้าง ยิ้มให้กล้องอย่างอ่อนหวานและสงวนท่าที เหมือนกำลังถ่ายโฆษณาแชมพู

ส่วนกู้เหยียนนั่งลงแล้วก็ไม่ขยับ หลังตรง มองตรงไปข้างหน้า เหมือนรูปปั้น

ผู้กำกับหลิวอ่านคำถาม: "คำถามแรก คะ กู้เหยียนชอบสีอะไรที่สุด?"

ฟางอวี่ถงตาเป็นประกาย เอ่ยเสียงนุ่มนวล: "สีดำ! ปกติเสื้อผ้าส่วนตัวของคุณกู้ส่วนใหญ่เป็นโทนสีดำ"

กู้เหยียนตอบพร้อมกัน: "สีดำ"

ผู้กำกับหลิว: "ถูกต้อง"

ฟางอวี่ถงถอนหายใจเบา ๆ มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและสบายใจ

คำถามที่สอง: "คะ กู้เหยียนไม่ถนัดงานบ้านอะไรที่สุด?"

ฟางอวี่ถงลังเลอยูครู่หนึ่ง: "...ทำอาหาร? แต่ว่าเมื่อวานคุณกู้ทำกับข้าวอร่อยมาก น่าจะไม่ใช่"