ชั้นล่าง ห้องของอวี๋สือเจ๋อ
อวี๋สือเจ๋อนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มือถือโทรศัพท์ที่ทีมงานรายการแจกให้ จอแสดงหน้าเทรนด์ฮอต
สีหน้าของเขาหม่นหมอง ราวกับมีอะไรถูกกราดออกจากหน้าไปชั้นหนึ่ง
จ้าวฉีหาง ผู้จัดการส่วนตัวของเขานั่งอยู่ที่ขอบเตียง ไมค์ของทั้งคู่ปิดอยู่
จ้าวฉีหางลดเสียงต่ำ: “นายบอกไปหรือเปล่า?”
อวี๋สือเจ๋อส่ายหน้า: “เปล่า”
“แล้วมันหลุดออกมาได้ยังไง?”
“ผมก็ไม่รู้”
จ้าวฉีหางจ้องเขาไม่กี่วินาที แล้วถอนหายใจ: “ก็ได้ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโทษว่าใครแพร่ ต้องคิดหาทางรับมือต่างหาก”
อวี๋สือเจ๋อไม่พูดอะไร
จ้าวฉีหางลุกขึ้น: “นายตั้งสติไว้ อย่าพูดพลาดในรายการ เดี๋ยวฉันออกไปจัดการให้”
อวี๋สือเจ๋อพยักหน้า
จ้าวฉีหางเดินไปถึงประตู แล้วหันกลับมามองเขาครั้งหนึ่ง: “เรื่องระหว่างนายกับฟางอวี่ถง ดูสถานการณ์เอา อย่าพูดมาก พูดมากพลาดมาก”
อวี๋สือเจ๋อ: “รู้แล้ว”
จ้าวฉีหางเปิดประตูเดินออกไป
อวี๋สือเจ๋อกดเปิดไมค์ วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง
[อวี๋สือเจ๋อก็ปิดไมค์อีกคน? พวกเขาคุยอะไรกันแน่?]
[ต้องปรึกษากันว่าจะตอบเรื่องเลิกราไงแน่นอน]
[หน้าอวี๋สือเจ๋อนี่ห่อเหี่ยวมาก]
ห้องรับแขกชั้นล่าง
ซูจือพลิกตัว ผ้าห่มร่วงหล่นลงมาครึ่งหนึ่ง
เธอทำปากจุบจิบ พึมพำความฝันออกมาไม่ชัดเจน: “…มันเผา…แบบที่น้ำตาลไหลเยิ้มๆ…”
ซูเหยียนฮวนที่กำลังกินของว่างอยู่หัวเราะออกมา
เจียงอวิ๋นโย่วได้ยินด้วย กีตาร์หยุดลง: “พี่จือสุดยอดไปเลย ฝันยังคิดถึงมันหวานเผา (ยกนิ้วให้)”
หานจิ้งเสวี่ยเพิ่งเดินเข้ามาจากระเบียง พอเดินผ่านข้างตัวซูจือ ก็ก้มลงมองเธอทีหนึ่ง ก่อนจะหยิบผ้าห่มที่เกือบร่วงถึงพื้นขึ้นมาจากที่วางแขนโซฟา แล้วคลุมให้เธอใหม่