ซูจือโดนประโยคนั้นของเขาทำเอาเบ้ปาก อ้าปากจะเถียงก็คิดไม่ออกว่าจะตอบอะไร สุดท้ายเลยเลือกที่จะพลิกตัวหันหลังให้เขา ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมครึ่งหน้า
กู้เหยียนยิ้มบางๆ ไม่ได้แหย่เธอต่อ
เขาปล่อยแขนที่กอดรอบเอวเธอออก ลุกขึ้นนั่ง หยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาดู:
"ตื่นได้แล้ว ลงไปดูสถานการณ์ข้างล่างหน่อย"
ซูจือทำเสียง "อือ" ตามด้วยลุกขึ้นนั่ง จัดการผมที่ยุ่งเหยิงจากการนอน แล้วรีบวิ่งกลับไปห้องนอนใหญ่
พอเธอล้างหน้าแต่งตัวเสร็จออกมา กู้เหยียนก็เตรียมตัวเสร็จแล้ว ยืนพิงกรอบประตูรอเธออยู่
สองคนเดินลงไปข้างล่างด้วยกัน
ในห้องนั่งเล่น ผู้กำกับหลิวนั่งอยู่บนโซฟากำลังคุยโทรศัพท์ เสียงเบามาก แต่ฟังออกว่าเหนื่อย:
"...อือ แถลงการณ์ออกไปแล้ว...ใช่ ดี...มีอะไรค่อยติดต่อกัน"
เขาวางสาย วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกาแฟ แล้วเอนกายลงบนโซฟา นวดขมับ
พอได้ยินเสียงฝีเท้าบนบันได เขาเงยหน้าขึ้น เห็นเป็นซูจือกับกู้เหยียน สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย:
"ตื่นแล้วเหรอ? มานั่งสิ"
"ฮวนฮวนเป็นยังไงบ้าง?" ซูจือเดินไปนั่งลง
"เอ็นข้อเท้าฉีก ข้อมือก็เคล็ดด้วย แต่ไม่หนักมาก หมอบอกให้พักสักสองสามวัน อย่าเดินมาก"
ซูจือโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง ไม่หนักมากก็ดี
ผู้กำกับหลิวพูดต่อ:
"ฉันให้คนพาเธอกลับห้องแล้ว จัดคนดูแลให้แล้ว"