ฟางอวี่ถงเดินออกมาจากประตู สวมเสื้อคลุมบางๆ ผมสยายหลวมๆ ใบหน้ายังมีแววงัวเงียและความไม่สบายใจของคนเพิ่งถูกปลุก
อวี๋สือเจ๋อเดินตามเธอออกมา ผมยุ่งเล็กน้อย ดูเหมือนเพิ่งลุกจากเตียง
ทั้งสองคนออกมาพร้อมกัน เห็นซูจือและกู้เหยียนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ทุกคนต่างก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
สายตาฟางอวี่ถงหยุดอยู่ที่ทั้งสองคนชั่วขณะ แล้วถามเบาๆ ว่า
"พวกเธอได้ยินด้วยเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?"
"ไม่รู้เหมือนกัน เพิ่งออกมา"
ซูจือตอบสั้นๆ แล้วเดินไปทางบันไดก่อน "ลงไปดูกันเถอะ"
ทั้งสี่คนเดินลงบันไดเป็นแถว
ผู้กำกับหลิวกำลังนั่งยองๆ อยู่อีกด้านหนึ่งของซูเหยียนฮวน ถามว่าเธอรู้สึกอย่างไร พอได้ยินเสียงฝีเท้าบนบันไดก็เงยหน้ามอง เห็นเป็นซูจือกับพวก ก็อธิบายสั้นๆ ว่า
"ซูเหยียนฮวนตกบันได เรียก ambulance แล้ว เดี๋ยวก็ถึง"
ฟางอวี่ถงยืนอยู่บนบันได เห็นสภาพของซูเหยียนฮวน ใบหน้าเผยความตกใจและเป็นห่วง
เธอรีบเดินลงมา "ตกเหรอ? ตกได้ยังไง? หนักไหม?"
เธอเดินเข้ามาใกล้ สายตามองผ่านข้อเท้าที่บวมและข้อมือที่ขยับไม่ได้ของซูเหยียนฮวน คิ้วขมวดแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
"ฮวนฮวน เจ็บไหม? ยังขยับได้อยู่ไหม?"
ซูเหยียนฮวนฝืนยิ้มออกมา
"...พี่อวี่ถง ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง"
อวี๋สือเจ๋อก็เดินตามลงมา ยืนอยู่รอบนอกมองซูเหยียนฮวน สายตาหยุดอยู่บนตัวเธอครู่หนึ่ง แล้วก็เลื่อนไปที่ฟางอวี่ถง ดูเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง