“น่าจะใช่” ซูเหยียนฮวนวางโทรศัพท์มือถือลง:
“เมื่อคืนฉันตื่นเพราะกระหายน้ำ ในห้องไม่มีน้ำ ฉันก็เลยคลำๆ ลงบันไดไปจะไปกรอกน้ำในครัว”
“พอเดินมาถึงชั้นสอง ไม่รู้เป็นอะไร ทั้งตัวฉันก็ลอยออกไปเลย”
“หา?”
ซูจือโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สีหน้าแบบ “ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม” : “ลอย ลอย...ออกไป? ลอยยังไง?”
“ไม่รู้สิ มันก็ลอยออกไปงั้นแหละ” ซูเหยียนฮวนยักไหล่ พลางใช้มือวาดเป็นเส้นโค้งให้ดู
“ตอนนั้นในหัวฉันมีแค่ความคิดเดียว คือจบเห่ หน้าจะกระแทกพื้น ช่วงก่อนนอนควรกินเค็มน้อยๆ ไว้ จะได้ไม่ต้องตื่นมากลางดึกหาน้ำกินแล้วยังทำตัวเองหงายเงิบแบบนี้”
“อาหารมันพลอยซวยไปด้วยนะเนี่ย” ซูจือเสริมขึ้นมาลอยๆ
“...”
ซูเหยียนฮวนพูดไม่ออกกับคำวิพากษ์กะทันหันของเธอ นิ่งไปสองวิกว่าจะตั้งสติได้ แล้วมองเธออย่างหมดคำจะพูด:
“พี่จื่อจื่อ ไม่ปลอบฉันก็ไม่ว่ากัน ยังไม่ให้ฉันผลักความรับผิดชอบอีก”
“ฉันเป็นคนเจ็บอยู่นะเนี่ย ปล่อยฉันหน่อยไม่ได้เหรอ?”
ซูจือเปลี่ยนคำพูดโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า: “ของกระจอกพวกนี้ สมควรโดนด่า! คราวหน้าไม่กินแล้ว อดตายให้รู้แล้วรู้รอด!”
“...”
ซูเหยียนฮวนยิ่งหมดคำจะพูดกับท่าทางพูดจริงจังแต่ไร้สาระของเธอ เธออ้าปากจะพูด สุดท้ายก็ได้แต่พูดออกมาประโยคเดียว:
“...เธอชนะ”
ซูจือกระตุกมุมปาก “ขอบคุณสำหรับคำชมนะ”