ซูจือเหลือบมองแวบหนึ่ง ปัดทิ้ง พอจะกดเปิดเกมรอบที่แปด ประตูห้องนอนรองก็เปิดออก
เธอเงยหน้าขึ้น สบตาเข้ากับสายตาของกู้เหยียนพอดี
แล้วสายตาของเธอก็ไหลต่ำลงมาหนึ่งนิ้วโดยไม่ทันตั้งตัว ไปหยุดอยู่ที่รอยแดงชัดเจนข้างลูกกระเดือกของเขา
ซูจือ: !!!
ตาของเธอเบิกกว้าง โทรศัพท์มือถือแทบหลุดมือ ร่างทั้งร่างเด้งออกจากโซฟา สามก้าวรวมเป็นสองก้าวพุ่งเข้าไป ดันตัวกู้เหยียนกลับเข้าไปในห้องนอนรอง แล้วหันมือปิดประตู
เธอจ้องรอยแดงนั้น กดเสียงต่ำถาม: “นายจะลงไปแบบนี้จริงๆ เหรอ?!”
กู้เหยียนก้มมองเธอ เลิกคิ้ว: “แล้วจะให้ทำยังไง?”
ซูจือชี้ไปที่คอตัวเอง สีหน้าไม่อยากเชื่อ: “นายไม่ปิดบังหน่อยเหรอ?!”
กู้เหยียนเอี้ยวตัวมองกระจก “เห็นชัดมากเหรอ?”
ซูจือ: "..."
ไม่ใช่แค่ชัดมาก แต่ชัดมาก! ชัดจนคนตาบอดยังดูออกว่ามันคืออะไร!!!
ซูจือหายใจเข้าลึกๆ “ชัดมาก รีบไปปิดสิ กล้องใกล้จะเปิดแล้ว!”
กู้เหยียนมองเธอ ยิ้มเบาๆ: “เธอช่วยฉันสิ”
ซูจือเบิกตากว้าง พูดทีละคำ: “ปิด-เอง-สิ”
กู้เหยียนพิงกรอบประตู พ่นออกมาสามคำช้าๆ: “เธอจูบเอง”
ซูจือ: "..."
คำพูดติดอยู่ที่คอ ใบหูแดงก่ำขึ้นมาทันที
เธออ้าปาก ก็ปิดปาก อ้าอีกครั้ง แต่ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้สักคำ
เธอก้มดูเวลา แล้วเงยหน้ามองร่องรอยหลักฐานชัดแจ้งบนคอเขา สุดท้ายกัดฟันบีบคำพูดออกมา:
“...เดี๋ยวนายรู้กันซักวัน!”