[ซูจือ: เทพเจ้าเอ๋ย แกตั้งใจกลั่นแกล้งฉันใช่ไหม! เทพเจ้า: ใช่ แล้วแกมีปัญหาหรือ?]
[เล่นเกมแพ้ ดาวหาย ลูกชิ้นเกือบไม่ได้กิน นี่มันความทุกข์ของมนุษย์ชาติจริง ๆ]
[ฝีมือเปลี่ยนสีหน้าของซูจือเทียบได้กับการแสดงเปลี่ยนหน้ากากของงิ้วเสฉวน แนะนำให้ส่งเข้าอุดหนุนสถาบันการแสดงระดับชาติเลย]
[วินาทีที่แล้ว: ฟ้าจะฆ่าฉัน! วินาทีถัดมา: พี่สาว ฉันรักเธอ!]
[หานจิ้งเสวี่ยปากบอกว่าไม่เอา แต่มือยื่นลูกชิ้นให้ไวที่สุด]
สักพัก ที่หน้าประตูก็มีเสียงดังขึ้นมาอีก
ฟางอวี่ถงกับอวี๋สือเจ๋อเดินเข้ามาทีละคน ช่างกล้องแบกกล้องตามหลังมา สีหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของคนที่เพิ่งรอดชีวิตจากหายนะ
ฟางอวี่ถงกวาดตามองห้องนั่งเล่นหนึ่งรอบ สายตาหยุดอยู่ที่ซูจือครู่หนึ่ง ก่อนจะละไปอย่างรวดเร็ว
เธอเหลือบไปเห็นผลงานปั้นดินเผาบนโต๊ะ แล้วยิ้มออกมา:
"โอ้ พวกเธอทำเสร็จแล้วเหรอ? ผลงานดูสวยมากเลยนะ"
ซูเหยียนฮวนเงยหน้ามองเธอ ยกแจกันของตัวเองโยกเยกเล็กน้อย:
"แน่นอน มืออาชีพอย่างฉันลงมือเมื่อไหร่ ต้องได้งานชิ้นเอก! พวกเธอเช็คอินกันเป็นยังไงบ้าง? สนุกไหม?"
ฟางอวี่ถงพยักหน้า แล้วนั่งลงบนโซฟาด้านข้าง: "ก็โอเค แค่เดินเยอะไปหน่อย"
อวี๋สือเจ๋อเดินตามเข้ามา ไม่พูดอะไรมาก แค่นั่งลงที่ว่างอีกฝั่ง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บเข้าล้วงกระเป๋า
ซูจือเคี้ยวลูกชิ้นปลาหมึกโดยไม่เงยหน้า