เขายืนอยู่กับที่ แบกกล้องไว้บนบ่า นิ่งเงียบไปทั้งสิบนาทีเต็ม
เขาก้มลงมองเท้าที่เดินจนปวดเมื่อยของตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองคนสองคนนั้น ก่อนจะหันไปทางกล้อง พูดด้วยน้ำเสียงที่สงบอย่างยิ่งอีกครั้ง:
"...ผู้ชมทุกท่าน ตอนนี้ผมรู้สึกสับสนมาก"
"ส่วนประกอบหลักคือความงง ปรุงแต่งด้วยความน้อยใจ แล้วก็แถมด้วยความอยากลาออกปนๆ มาหน่อย"
เขาสูดหายใจเข้าลึก แบกกล้องเดินเข้าไป หยุดยืนตรงหน้าคนทั้งสอง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อัดแน่นไปด้วยความท้อแท้ที่พยายามกลั้นไว้:
"อาจารย์ฟาง อาจารย์อวี๋ สองท่านไปไหนกันมาครับ? โทรหาก็ไม่รับสักสาย"
ฟางอวี่ถงชะงักไปครู่หนึ่ง วางตะเกียบลง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า ก้มลงมองครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มอย่างขอโทษ:
"ขอโทษนะคะ ปรับเป็นระบบสั่นไว้ ไม่ทันสังเกต"
ช่างกล้องหันไปมองอวี๋สือเจ๋ออีกคน
อวี๋สือเจ๋อวางตะเกียบลง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: "ขอโทษครับ ผมก็ปรับเป็นระบบสั่นไว้เหมือนกัน"
ช่างกล้อง: "..."
สายตาของเขากวาดไปมาระหว่างคนทั้งสอง แล้วสูดหายใจเข้าลึก ยิ้มอย่างมืออาชีพ:
"คราวหน้าสองท่านอย่าทำแบบนี้อีกนะครับ ฝ่ายเราติดต่อไม่ได้ก็เป็นห่วงมาก"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยค: "หลักๆ ก็...หัวใจของคุณผู้กำกับหลิวรับไม่ค่อยไหว"
ฟางอวี่ถงขอโทษอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง: "ขอโทษจริงๆ ค่ะ คราวหน้าจะระวังให้มาก"