เสิ่นอี้หวยหัวเราะเบาๆ แต่ไม่ได้รีบตอบโต้
เขาลุกขึ้นยันกาย สายตาจับจ้องไปที่เส้นผมของเธอ ยื่นมือลูบปลายผมเบาๆ แล้วก็ลุกไปห้องน้ำ
หานจิ้งเสวี่ยงงไปชั่วขณะ: "นายจะทำอะไร?"
"ถ้าผมยังไม่แห้งแล้วนอน พรุ่งนี้เธอจะปวดหัว"
เขาหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่ขึ้นมา คลี่ออก แล้วสะบัดให้เธอดู
หานจิ้งเสวี่ยมองเขาเล็กน้อย ไม่พูดอะไร แต่ยังคงนั่งลง
เสิ่นอี้หวยจัดท่าให้เข้ากับท่าเธอ นั่งคุกเข่าอยู่ด้านหลังเธอ แล้วคลุมผ้าขนหนูบนศีรษะเธอ
เขาคลึงปลายผมของเธอด้วยผ้าขนหนูอย่างชำนาญ กดเบาๆ นิ้วมือนวดผ่านผ้าไปยังหนังศีรษะของเธอ พอดีกำลังดี
บางครั้งเมื่อเจอปมผมที่พันกัน เขาก็จะหยุด แล้วค่อยๆ ใช้นิ้วสางให้เรียบร้อยก่อนจะทำต่อ
หานจิ้งเสวี่ยไม่ขยับ ไม่พูดอะไร นั่งเงียบๆ ให้เขาเช็ดให้
ในห้องเหลือเพียงเสียงผ้าขนหนูเสียดสีกับเส้นผมเบาๆ เสียงฝนนอกหน้าต่างดังซ่าๆ ฉากนี้ยิ่งเงียบสงัด
เช็ดอยู่พักหนึ่ง เสิ่นอี้หวยก็หยุด เอานิ้วสอดเข้าไปในเส้นผมของเธอ รวบรวมแล้วสัมผัส โคนผมแห้งแล้ว ปลายผมยังชื้นเล็กน้อย
เขาไม่ทำต่ออีก วางผ้าขนหนูไว้บนหัวเตียง แล้วนอนลงใหม่ แขนกวาดรั้งเธอกลับเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง
"เสร็จแล้ว หลับเถอะ" เสียงของเขาเต็มไปด้วยความพอใจอย่างเกียจคร้าน
หานจิ้งเสวี่ยถูกเขากอดไว้ในอ้อมแขน นางไม่พูดอะไร แต่ก็ไม่ได้ดิ้นออก